Home > Hot ! > Σπύρος Σέγγος: «Ο κινηματογράφος και η εκκλησία ήταν η έξοδος της οικογένειας»

Σπύρος Σέγγος: «Ο κινηματογράφος και η εκκλησία ήταν η έξοδος της οικογένειας»

Καλό ταξίδι, σε έναν άνθρωπο που «ταξίδεψε» με το σινεμά, μια ολόκληρη επαρχία. Αυτή της Β.Εύβοιας!

«Η επίσκεψή του Σπύρου Σέγγου στα γραφεία του «Παλμού» μας έδωσε την ευκαιρία να γίνουμε ακροατές της συνέχειας για την ιστορία του σινεμά στην Εύβοια.

«Τι να πρωτοθυμηθώ; Πότε πρωτοήρθα στην περιοχή; Με τις χρονολογίες δεν τα πάω και πολύ καλά», μας εκμυστηρεύεται χαριτολογώντας. «Διατηρούσα γραφείο εκμεταλλεύσεως ταινιών στη Χαλκίδα και τις διακινούσα σε όλη την Εύβοια. Στα δεκαοκτώ μου είχα δικό μου σινεμά, στα Πολιτικά! Αγάπησα και αγαπώ το σινεμά και μακάρι να δινόταν η ευκαιρία ακόμη και σήμερα να το ξαναλειτουργήσουμε.

Στην αρχή πήρα τον «Ορφέα», το θερινό σινεμά που ήταν κοντά στο δρόμο των σχολείων, στην Ιστιαία. Την επόμενη χρονιά πήρα το «Παλλάς», μετά το σινεμά «Lido» της Μπαλαγιάνναινας και, τέλος, όλη την αλυσίδα των κινηματογράφων «Star» από τους αδελφούς Βασιώτη.

Οι αδελφοί Βασιώτη είχαν το ομώνυμο εργοστάσιο με τις κονσέρβες, λίγο πριν τους Ωρεούς. Είχαν δώσει έτσι το ίδιο όνομα σε όλους τους κινηματογράφους που είχαν. Συνολικά έξι! Στον Πύργο, στους Ωρεούς, στην Ιστιαία -στον Πάνω Πλάτανο -, στο Μουρσαλί και στον Άγιο. Χρησιμοποιούσαν φορητές κινηματογραφικές μηχανές, χωρίς κάρβουνο, με λάμπα. Μπορούσε να την μεταφέρει κανείς παντού. Λειτουργούσαν χωρίς βολταϊκό τόξο. Τη δεκαετία του ’60 και του ’70, όταν έφερνα Ξανθόπουλο, τη μοίραζα σε όλα τα χωριά. Ήταν πάντα γεμάτο το σινεμά.

Μέχρι και τα τελευταία χρόνια διατηρούσα το «Πανόραμα» στο Πευκί. Στα Λουτρά υπήρχε μέχρι πρόπερσι ο «Απόλλων» και το «Rex». Η Λίμνη είχε το «Ελύμνιο». Μετά το ’75 που ήρθε η τηλεόραση έκανε ζημιά, αλλά ήταν ανάλογα με την ταινία. Πολλά εισιτήρια είχε κόψει η ταινία «Εξπρές του Μεσονυχτίου» και «17 σφαίρες για έναν άγγελο». Ακόμη πριν λίγα χρόνια ο «Τιτανικός» είχε κόψει για 15 μέρες ίσαμε 3.500 εισιτήρια. Υπήρχε περίπτωση η αγορά της ταινίας να έχει 150.000 και δεν πιάναμε ούτε 10.000. Ακόμη και τον Πάνο Μιχαλόπουλο έφερα στο Πευκί και έκοψα τότε θυμάμαι 650 εισιτήρια! Ο «Ορφέας» κάηκε τη δεκαετία του ‘90. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν 2.30 ώρα τη νύχτα, χτύπησαν οι καμπάνες. Είχε αρπάξει φωτιά. Όμως είχα τόση μεγάλη αγάπη για το σινεμά και για αυτό το έφτιαξα και δούλεψα περίπου δυο χρόνια ακόμη. Η Ιστιαία έβλεπε και έργα ποιότητας. Έμπαινα «μέσα» με αυτές τις επιλογές. Όταν ήρθε η τηλεόραση οι περισσότεροι κινηματογράφοι έκλεισαν. Οι δόξες οι παλιές πέρασαν. Ακόμη και στην Αθήνα, μεγάλα σινεμά κατέληξαν Super market. Σήμερα δεν υπάρχει αίθουσα. Στο καινούργιο το κτήριο της Δημαρχίας, στην Ιστιαία, η αίθουσα προβολών έχει μείνει στα χαρτιά. Είχα κάνει πρόταση για να το φτιάξω εγώ, αλλά δεν έγινε τίποτε. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι μια εποχή ο κινηματογράφος και η εκκλησία ήταν η έξοδος της οικογένειας και η κοινωνική της συναναστροφή.

Οι περισσότεροι στο χώρο του κινηματογράφου μείναμε χωρίς ασφάλεια. Τότε είχαμε ένα ταμείο το ΤΑΕΚ. Όταν έκλεισε, μας είπαν να πάμε στο ΙΚΑ, αλλά δεν έγινε τίποτε. Η αγάπη μου για τη μεγάλη οθόνη ήταν αυτή που με έκανε να θέλω να συνεχίσω μέχρι τέλους. Όμως το σινεμά έκανε πίσω και παραχώρησε τη θέση του στη μικρή οθόνη, την τηλεόραση. Κλειστήκαμε πια μέσα στα σπίτια μας».

Διάφορες μνήμες

Οι μνήμες που ξύπνησαν για το σινεμά στη περιοχή μας ήταν πολλές. Η Ζίνα Τασούλα – Αρβανίτη θυμάται λεπτομέρειες από την παιδική της ηλικία στο χωριό του παππού της, το Αγριοβοτάνι, και μας λέει: «Στα χωριά το απόγευμα περνούσαν με την ντουντούκα και ενημέρωναν τον κόσμο για την ταινία που θα παιζόταν. Στη πλατεία του χωριού, ανάμεσα σε δυο δέντρα, έστηναν ένα σεντόνι και δημιουργούσαν αυτοσχέδια μεγάλη οθόνη. Οι καρέκλες τοποθετούνταν και έτοιμο το …σινεμά. Πολλές φορές, όταν η ταινία ήταν καλή, δεν έφταναν τα καθίσματα και τότε εμείς, τα μικρά παιδιά, παίρναμε σκαμνάκια από το σπίτι μας και μπαίναμε μπροστά – μπροστά».

Η Ελένη Τσαπρούνη, θυμάται: «Ερχόμασταν με τα πόδια από τον Αη-Γιώργη στην Ιστιαία, από το χωματόδρομο. Κατεβαίναμε μπουλούκια, άντρες, γυναίκες, παιδιά, όλο χαρά και φτάναμε στην πλατεία για να δούμε σινεμά. Ιδιαίτερα το απόγευμα της Κυριακής στη πλατεία της Ιστιαίας είχε πολύ κόσμο, γιατί ερχόταν και πολύς κόσμος από τη Σινασό. Μετά είχε πάστα στου Βαλκανιώτη ή κανταΐφι στου Λαζαρίδη. Τώρα πάνε αυτά…».

Απόσπασμα από το βιβλίο της Πάρης Ντελκή «Άνθρωποι και Ιστορίες -Η Βόρεια Εύβοια της καρδιάς μας»

Αφηστε ενα σχολιο

Η παρούσα φόρμα συλλέγει το όνομα σας και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση, ώστε να μπορέσουμε να απαντήσουμε στο σχόλιο σας. Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε το Privacy Policy της ιστοσελίδας μας.

error: