Home > Πολιτισμος - Κοινωνικα > Αρμόδιος Διαμαντής:«Γιου γκρίκ …απ’ του Κρυ’νερίτ’»

Αρμόδιος Διαμαντής:«Γιου γκρίκ …απ’ του Κρυ’νερίτ’»


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


«Ο Αρμόδιος Διαμαντής γεννήθηκε στην Ιστιαία, τις αρχές του 20ου αιώνα το 1909. Ήταν γιος του Διαμαντή και της Μαριώς, μοναχοπαίδι και μοναχογιός με περιουσία. Όλη η αραδιά από το εκκλησάκι του Αι Γιώργη μέχρι και το καθαριστήριο που έχουν οι Καμαριώτισσες ήταν δικό του, όπως μας διηγείται ο Νίκος Μάρκου συγγενής και συνοδοιπόρος του στην «κούρσα της ζωής».

Προπολεμικά ήταν αραμπατζής. Είχε αποθήκες και έκανε εμπόριο με κρεμμύδια, κάρβουνα, ξηρούς καρπούς, σιτάρια, κριθάρια, βρωμάρια και ρεβίθια. Πριν τον πόλεμο, πριν παντρευτεί. Παντρεύτηκε γύρω στο 1944 την Ελπινίκη Τσάλη του Δημητρίου. Η γυναίκα του  ήταν αδερφή του Γιάννη Τσάλη, που ήταν Διευθυντής Αστυνομίας Πόλεων Αθηνών και Πειραιά.

Ο Αρμόδιος είχε δικό του αραμπά και έκανε μεταφορές. Κουβαλούσε από τον κάμπο, δεμάτια απ’ το στάρια που αλωνίζανε οι αλωνιστικές μηχανές, πέτρες, κάρβουνα, κρεμμύδια. Μετέφερε διάφορα φορτία. Σταφύλια, το Σεπτέμβρη για να φτιάξουν κρασί, μήλα και τα πήγαινε στους Ωρεούς και φορτώνανε τα καΐκια. Ήταν καλή σκάλα οι Ωρεοί. Με του Παραφέντη το καΐκι πηγαίνανε όλα τα καλούδια της Εύβοιας απέναντι στο Τρίκερι, στην Παναϊτσα, στο Βόλο.

Έκανε τρία αγόρια, τον Διαμαντή το 1947, τον Νίκο το 1950 και τον Γιάννη το 1952. Γύρω στο 1947 μετά τον πόλεμο έγινε ταξιτζής. Το πρώτο αυτοκίνητο που πήρε ήταν ένα Ford. Το είχε αγοράσει από την Λίμνη. Μετά το άλλαξε, πήρε ένα σεβρολέτ, το «χελιδόνι» γιατί είχε στο πλάι κάτι φτερά. «Θα σας πάω βόλτα με το «χελιδόνι», έλεγε. Μετά πήρε μια Mercedes, και μετά πάλι ένα άλλο αυτό που έχει σήμερα ο μικρότερός του γιός, ο Γιάννης, που ακολούθησε τα επαγγελματικά του βήματα.

Ήταν καλαμπουρτζής και καλοφαγάς και κέρναγε, γιατί του άρεσαν οι παρέες και οι γιορτές. Ήταν κοινωνικός άνθρωπος. Κατέληξε στο ταξί γιατί του άρεσε.

Ο γάμος του θυμάμαι, έγινε από κάτω απ’ της γιαγιάς μου το σπίτι. Έγινε στην Βαγγελίστρια  και το γλέντι έγινε στο σπίτι της Ελπινίκης της γυναίκας του. Θυμάμαι εμείς οι νεαροί, τότε ήμασταν ξεχωριστά και χορεύαμε ταγκό, βαλς, εντασιόν, σλοου, φωξ εντασιον (αργό βαλς) όλους τους χορούς της εποχής. Οι πιο μεγάλοι χόρευαν συρτά, τσάμικα, ζεϊμπέκικα, χασάπικα.

Η πιάτσα της Ιστιαίας

Γύρω στο1955, όταν πρωτοξεκίνησα κι εγώ ήμασταν συνολικά εννέα ταξί. Τότε δεν υπήρχαν καινούργια αυτοκίνητα. Μόνο μεταχειρισμένα .Τα φέρνανε από το Βέλγιο και την Γερμανία.

Εγώ ο Νίκος Μάρκου, ο Αρμόδιος, ο Δημήτρης ο Δημόπουλος με τον «κοριό» έτσι λέγαμε το αυτοκίνητό του γιατί ήταν μικρό, ο Χρήστος Κολοβάκης, ο γνωστός  «Βάσανος» που όλο χόρευε, ο Νικόλαος Καραμουτζογιάννης, ο Ανέστης Ευλιάτης, με τη  «Ζόρνταν». Ο Ευλιάτης μάλιστα, το είχε κατασκευάσει μόνος του και το έλεγε «Ταρζάν» και το δούλευε ο Γιάννης ο Μπαλάνος, ο πατέρας του Αποστόλη. Επίσης ήταν ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος, ο Γεώργιος Βλάχος που το αγόρασε από τον Κωνσταντίνο το  Ρεβεζάκη, ο  Θανάσης ο Τάγκουρας με το Ford, το παλιό μοντέλο με τα «μουστάκια», αυτό που  είχε τις ταχύτητες στο χέρι και έπαιρνε ‘μπρος με την μανιβέλα, όπως όλα τα αυτοκίνητα εκείνης της εποχής. Όλοι οι δρόμοι τότε ήταν χωματόδρομοι, χάλια. Είχαμε πολλές φθορές στα λάστιχα, σπάγανε οι σούστες απ’ το αυτοκίνητο. Ούτε στο Βουτά δεν μπορούσαμε να πάμε. Ήταν το ρέμα και σταματάγαμε στα Καμάρια. Είχε ένα ποτάμι και βουλιάζαμε εκεί μέσα. Ο Κοριός ήταν ο μόνος που είχε ανακαλύψει ένα μονοπάτι για να πάει στην Μονοκαρυά. Πέρναγε από ένα χωράφι και πήγαινε άκρη – άκρη και έκρυβε τον «ντορό» του αυτοκινήτου με κλάρες για να κρατήσει μυστικό τον δρόμο. Μετά το καταλάβαμε όλοι. Υπήρχε μια αντιζηλία, λόγω του επαγγέλματος, παρόλο που τότε υπήρχε πολύ δουλειά. Δεν μπορούσαμε να εξυπηρετήσουμε όλο τον κόσμο. Το ΚΤΕΛ πήγαινε μέχρι την Αιδηψό το Πευκί  και τα Βασιλικά. Πουθενά αλλού. Σε όλα τα ορεινά χωριά πηγαίναμε «μετά βασάνων» μόνο εμείς. Τότε όλες – όλες οι άδειες ήταν εννιά. Επί Παπαδοπούλου δόθηκαν άλλες εννιά και μία επί ΠΑΣΟΚ και γίναμε σήμερα δεκαεννιά.

Οι ατάκες

Ο Αρμόδιος ήταν καλαμπουρτζής με πετυχημένες ατάκες, όπως πείραζε ένα φίλο του γιατρό και έλεγε «όλοι θα πάμε από το Κ.Κ.Ρ». (καρκίνος, καρδιά, ρόδα). Η πιο γνωστή του ατάκα ήταν «Γιου γκρίκ …απ’ του Κρυ’νερίτ’» και είχε βγει, γιατί κάποτε ήταν ένας που λεγόταν Χρήστος Μανιός και ήταν καταμελάχροινος. Είχε τσιγγάνικο αίμα, αλλά έμενε μόνιμα με την οικογένεια του στην Ιστιαία. Αυτόν λοιπόν τον πιάσανε οι Γερμανοί, στην Πλατεία και του φώναζαν «Άφρικαν – Άφρικαν γιατί ήταν μαύρος. Τον συνέλαβαν τον Μανιό οι Γερμανοί και αυτός έλεγε  απελπισμένος προσπαθώντας να συνεννοηθεί στα Γερμανικά «Γιου γκρίκ …απ’ του Κρυ’νερίτ’» για να τους εξηγήσει ότι είναι Έλληνας ντόπιος. Ευτυχώς που βρέθηκε  ο Σίμος Κεδίκογλου, ο πατέρας του Βασίλη Κεδίκογλου, που ήταν ο μόνος που ήξερε Γερμανικά και στην κατοχή είχε σώσει κόσμο σαν διερμηνέας των Γερμανών. Ήταν καλός άνθρωπος, τους εξήγησε, ότι ο άνθρωπος ήταν ντόπιος, λύθηκε η παρεξήγηση και τον αφήσανε. Από τότε έμεινε αυτή η ιστορική ατάκα που ο Αρμόδιος επαναλάμβανε συχνά σαν αστείο».

Πάρη Ντελκή

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: