Home > Πολιτισμος - Κοινωνικα > «Παίδες εν καμίνω»

There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Έρχονται κάποιες στιγμές, κάποια γεγονότα που σε σημαδεύουν για πάντα. Σε πονάνε. Δεν τα ξεχνάς, σε συνοδεύουν στην υπόλοιπη ζωή σου για να σου θυμίζουν πόσο μικρός είσαι μπροστά στην απεραντοσύνη του κόσμου και το θέλημα του Θεού.

Μια τέτοια στιγμή, μια τέτοια εποχή, είναι το καλοκαίρι του 2007. Καλοκαίρι εφιαλτικό,  σημαδεμένο από πυρκαγιές,  καμένα δάση,  κατεστραμμένες περιουσίες, ανθρώπινα θύματα.

Βαρύς ο φόρος και στην Εύβοια. Πέντε άνθρωποι στο Μίστρο. Στην κεντρική Εύβοια, όταν ρίχθηκαν στις φλόγες, προκειμένου να σώσουν το χωριό τους. Το δάσος που το θεωρούσαν δικό τους. Ανάμεσα τους δύο συνάδελφοι μου, εποχιακοί πυροσβέστες από την Π. Υ Χαλκίδας. Ο Γιάννης Τσώκος και ο Δημήτρης Γιαπλές.

Πολλοί τότε αναρωτήθηκαν γιατί το έκαναν. Δεν υπάρχει γιατί. Γιατί το δάσος ήταν η ψυχή τους, η ταυτότητά τους, η κληρονομιά τους, η ζωή τους. Στις 26 Αυγούστου, την ίδια ημέρα που συνέβη το κακό, τελέσθηκε μνημόσυνο στο Μίστρο στο βουνό, στο ίδιο σημείο που κάηκαν τα παιδιά και που οι οικογένειες των θυμάτων έχτισαν εκκλησία προς τιμήν τους.

Πλήθος κόσμου, συγγενείς, συμβασιούχοι πυροσβέστες το προεδρείο του Σωματείου των Συμβασιούχων Πυροσβεστών, εκπρόσωποι από την την Π.Υ. Χαλκίδας, βρεθήκαμε εκεί, για να αποτίσουμε φόρο τιμής σ’ αυτά τα νέα παιδιά που έφυγαν τόσο νωρίς και τόσο άδικα.

Η συγκίνηση μεγάλη. Οι θυμίσεις επέστρεψαν τον πόνο και η θλίψη μας μαρμάρωσε όλους. Το βλέμμα, πλανάται στο τοπίο που είναι σχεδόν βιβλικό, και αναλλογάται τα όσα συνέβησαν τότε. Την θέληση, την αγωνία, και τελικά το αναπόφευκτο.

Η φωνή του παπά, ράγισε, όταν έψαλλε την επιμνημόσυνη δέηση. Ενώθηκε με τις προσευχές μας κι απλώθηκε γύρω, στο άγριο βουνό, τα καμένα πεύκα, τη μαύρη γη να κατευνάσει το κακό, να εξευμενίσει τη φύση. Να προστατέψει τα λιγοστά πράσινα φυλλαράκια, που δειλά ξεπροβάλλουν μέσα από την καμένη γη, να γίνει παράκληση, σπονδή, ώστε η ζωή να γεννηθεί ξανά, να φέρει την ελπίδα, την αισιοδοξία, την ισορροπία στη φύση και τη γαλήνη στις ψυχές αυτών που έμειναν.

Στο τέλος κατατεθεί στεφάνι, στο μνημείο που έχει στηθεί στον εξωτερικό χώρο της εκκλησιάς, από τον προέδρου Σωματείου των Συμβασιούχων Πυροσβεστών Παναγιώτη Μαργαρίτη. Αιωνία τους η μνήμη.

Κική Στέφου

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: