Home > Hot ! > Μαρία Παυλίνη – Μια ζωή δασκάλα

Μαρία Παυλίνη – Μια ζωή δασκάλα





Οι δάσκαλοι σε πολλές περιπτώσεις είναι αυτοί που χαράσσουν με τον τρόπο τους βαθιά σημάδια στην πορεία ενός τόπου. Αρχικά εκπαιδεύουν τους μαθητές τους, ενώ παράλληλα τους μαθαίνουν όχι μόνο γράμματα, αλλά και τρόπο θεώρησης της ίδιας της ζωής. Στην καλύτερη περίπτωση είναι οι συμπαραστάτες των γονιών για την άρτια εκπαίδευση των παιδιών τους. Αυτά γίνονται και μέσα και έξω από το σχολείο. Ένα πολύ σεμνό πρόσωπο που τιμά την ιδιότητα του δασκάλου είναι αυτό της κυρίας Μαρίας Παυλίνη. Η διαδρομή της από την εκπαίδευση δεν άφησε όμως πίσω της, μόνο εγγράμματους, αλλά πολλούς καλούς ανθρώπους στην κοινωνία. Πέρα από αυτό η κ. Παυλίνη προσφέροντας πάντα μέσω των παιδιών στον τόπο της, εμπνεύστηκε και δημιούργησε ένα Μουσείο στο Β΄ Δημοτικό σχολείο της Ιστιαίας, το οποίο κοσμεί το χώρο του σχολείου και παράλληλα καταγράφει κομμάτια της τοπικής αλλά και της Εθνικής μας κληρονομιάς. Η ίδια μας λέει:

«Όταν κατέβηκα από τη Σινασό το 1974, θέλησα να κάνω κάτι για τον τόπο μου παίρνοντας πράγματα του προηγούμενου αιώνα από το σπίτι μου. Άνοιξα τα μπαούλα, είχα ένα κοντογούνι με χρυσή κλωστή, κάδρα παλιά κεντημένα, κρεβατόγυρους με στημόνι, μετάξι, υφάδι και με πολύ μεγάλη δαντέλα. Πήγα και σε διάφορα σπίτια και μου έδωσαν ορισμένα πράγματα. Μετά με το αυτοκίνητο μου, γύρισα τα χωριά και όλοι πρόσφεραν σιγκούνια, φουστανέλες και ότι παλιό που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε ένα μουσειακό χώρο. Είχα παλιά ραπτομηχανή της γιαγιάς μου του 1848 και μια άλλη του 1890.

Αρχικά με είχε βοηθήσει  ο κ.Κακαδιάρης. Θυμάμαι ότι πήγαμε μαζί στην τράπεζα της Εθνικής και μου έδωσαν 500 δρχ. Τότε ήταν που έκανα και την πρώτη βιτρίνα. Σιγά – σιγά έκανα κι άλλες βιτρίνες με το μισθό μου και τακτοποιούσα τα πράγματα μέσα. Πήγα σε σπίτια που είχαν παλιά πράγματα, όπως της Μαρία της Ίβου της μακαρίτισσας, η οποία και μου έδωσε  ένα ξίφος του θείου της Βελισάριου που σκοτώθηκε στο Μακεδονικό αγώνα, όπως και την αιματοβαμμένη στολή του. Μέχρι τότε με το ξίφος τα παιδιά έκοβαν το χορτάρι. Στη συνέχεια μαθαίνω ότι στο Μουσείο της Χαλκίδας στο υπόγειο υπάρχουν όπλα του Ρούκη – Μπαλάνου και υπήρχε ένας Μάριος πάνω στη Σίμια συγγενής του. Μαθαίνω ότι ο Θανάσης Παπαδιώτης τον γνωρίζει.  Καταφέραμε να τον βρούμε, τον κουβεντιάσαμε και τα πήραμε, για το μουσείο. Καρυοφύλλια, γκράβες, γιαταγάνια και άλλα. Τα όπλα πρέπει να τα τοποθετήσουν σε ένα τραπέζι για να φαίνονται καλύτερα.

Πηγαίνοντας στην Αθήνα στη ξαδέλφη μου βρήκα την πιστόλα του Καπετάν – Ζαχαρία από την Πελοπόννησο. Αυτός ήταν πρωτοπαλίκαρο του Κολοκοτρώνη. Δευτεροπαντρεμένη ήταν και αυτό κειμήλιο από τον πρώτο της άνδρα και μου το έδωσε. Σιγά – σιγά άρχισαν να μου δίνουν ότι είχαν αρκετές οικογένειες. Κιλίμια, πιάτα, ανθοδοχεία, κεντήματα, γλυκοδοχεία, κάδρα κεντημένα με σταυρό, κοπανιέλλια, κρεβατόγυρους, λαΐνια, παλιά σφραγίδια ξύλινα που μετρούσαν το σιτάρι. Όλα αυτά που ξέφυγαν το χαμό, όταν η κόντρα πλακέ ντουλάπα αντικατέστησε το σκαλισμένο σεντούκι, που μέσα φύλαγαν κεντίδια και φορεσιές και το άγιο εικονοστάσι με τα παλιά εικονίσματα που τα φρόντιζε το άγρυπνο καντήλι, έδωσε τη θέση του σε χάρτινο εικόνισμα με χρυσή κορνίζα.

 

Το Μουσείο δεν αποτελεί περιουσία ούτε υπάγεται σε δραστηριότητες Πολιτιστικών Συλλόγων. Εγώ που είμαι δασκάλα και το έκανα για τα παιδιά».

Ο διευθυντής του Β΄ Δημοτικού σχολείου Γιώργος Σπυρίδης μας είπε: «Στη γιορτή που κάναμε, θελήσαμε να αναδείξουμε την προσφορά της κ. Παυλίνη, η οποία είναι δασκάλα εν ενεργεία γιατί προσφέρει στα πολιτιστικά και την ευχαριστούμε για την προσφορά της. Είναι  κρίμα όμως το μουσείο να είναι απομονωμένο. Η κ. Μαρία ήθελε να τα διαφυλάξει και σωστά το έπραξε, αλλά δεν πρέπει να είναι μακριά από τα μάτια του κόσμου. Μέσα στις προθέσεις μας είναι να είναι ανοιχτό το Μουσείο, όταν ενημερώνονται οι γονείς μία φορά το μήνα. Με την ευκαιρία θα ήθελα να ευχαριστήσουμε το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, όπως και την Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο του Σύλλογο «Αθανάσιος Κορφιάτης», καθώς και τις δασκάλες που βοήθησαν στη συντήρηση και ανακαίνιση του Μουσείου. Τα ραδιόφωνα τα μεταφέραμε από το Γ΄ γραφείο Α΄ βάθμιας Εκπαίδευσης το οποίο έκλεισε».

Όταν έγιναν τα εγκαίνια στο νέο κτίριο του Β΄ Δημοτικού το 1998, έγινε η και η μεταφορά του Μουσείου. Σε συνεννόηση με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων ο διευθυντής κ. Αγγελόπουλος το έβαλε σε επισκέψιμη θέση για να μπορεί να είναι προσιτό σε όλους. Σήμερα ο τέως  Διευθυντής του Β΄ Δημοτικού σχολείου Δημήτρης Αγγελόπουλος μας είπε:

«Το μουσείο αυτό είναι προσωπικό έργο της κ. Μ. Παυλίνη. Έχει βάλει όλη την προσωπικότητα της μέσα και πάνω από όλα, την αγάπη της για τον τόπο. Ξεκίνησε το 1974 συλλέγοντας διάφορα είδη. Πρόσφερε εκτός των άλλων και πολλά είναι δικά της οικογενειακά κειμήλια. Από τα πιο σημαντικά εκθέματα είναι η ασημένια πιστόλα του Καπετάν Ζαχαριά κλέφτη και αρματωλού του επονομαζόμενου Μπαρμπιτσώτη. Αξιοσημείωτο είναι ότι είχε υπαρχηγό του τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, όταν σε ηλικία 18 ετών έκανε την πρώτη ομάδα των κλεφτών και είχε μαζί του τον Αναγνωσταρά, τον Πετμεζά και το Νικηταρά».

 

Απόσπασμα από το βιβλίο “Άνθρωποι και Ιστορίες – Η Βόρεια Εύβοια της καρδιάς μας”

της Πάρη Ντελκή

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr

There are no slides in this slider.


There are no slides in this slider.


error: