Home > Πολιτισμος - Κοινωνικα > Η ιστορία του Κυνηγετικού Συλλόγου και του Μουσείου της Ιστιαίας

Η ιστορία του Κυνηγετικού Συλλόγου και του Μουσείου της Ιστιαίας


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Την προηγούμενη εβδομάδα, συναντήσαμε τον μακροβιότερο Πρόεδρο του Κυνηγετικού Συλλόγου Ιστιαίας τον κ. Γιάννη Παπακωνσταντίνου και τον  εμπνευστή του Μουσείου του Συλλόγου. Μας μίλησε για την ιστορία του Συλλόγου, που είναι από τους πλέον παλαιότερους της περιοχής μας και σύμφωνα με στοιχεία του Αλ. Καλέμη, ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1924, «ο εν Ξηροχωρίω Φιλοθηραματικός και Κυνηγετικός Σύλλογος  με Πρόεδρο τον Αλέξανδρο Καλέμη και 100 μέλη, κατόπιν προσκλήσεως του κ. Δασάρχου Ξηροχωρίου». Από τότε μέχρι σήμερα δεν έπαψε να λειτουργεί.

Τα πρώτα μέλη δεν τα ξέρει κανένας. Από το 1953 και πέρα θυμάμαι, ότι  Πρόεδρος ήταν ο κ. Θεοδώρου μετά ο Κωνσταντίνος Σίδερης, ο Λάκης ο Ευλιάτης, ο Ευστάθιος Γεραντώνης, ο Αντρέας Γιαννακάρας, ο Γιώργος Σκοπελίτης, ο Κώστας Ολυμπίου, ο Ιωάννης Παπακωνσταντίνου, ο Νίκος Ρουμελιώτης, ο Γιάννης Σκιαθίτης και σήμερα για 3η θητεία ο Κώστας Ολυμπίου. Ιδρύθηκε με σκοπό την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, εκτός  του δασικού πλούτου και την προστασία του φιλοθηραματικού. Οι κυνηγοί δεν κυνηγούν όλο το διάστημα και είναι προσεκτικοί στις διατάξεις του Υπουργείου. Μετά το Μουσείο Γουλανδρή και το Μουσείο Αμαρουσίου έρχεται το Μουσείο του Κυνηγετικού Συλλόγου Ιστιαίας σε ποικιλία και αριθμό εκθεμάτων. Εμείς έχουμε τα περισσότερα πουλιά από όλα τα Μουσεία Φυσικής Ιστορίας. Οι άλλοι έχουν μεγάλα ζώα. Οι πρώτοι άνθρωποι που ξεκίνησαν τον Κυνηγετικό Σύλλογο ήταν αξιέπαινοι, γιατί δεν ήξεραν, ούτε από ταριχεύσεις, ούτε τίποτε άλλο. Κάποιος κυνηγός το 1956 είχε θηρεύσει ένα περίεργο πτηνό και άγνωστο για αυτόν και το οποίο έφερε στο πόδι του έναν δακτύλιο. Το πήγε στον Κυνηγετικό Σύλλογο, για να δει τι  πουλί είναι και τι σημασία είχε ο δακτύλιος. Ο Κυνηγετικός Σύλλογος από το δακτύλιο αυτό διαπίστωσε, ότι το πουλί αυτό είχε έρθει από τη Σουηδία από κάποιο Ινστιτούτο Παρακολούθησης Αποδημητικών πτηνών. Ήρθε σε επαφή ο Κυνηγετικός Σύλλογος δια αλληλογραφίας με το Ινστιτούτο και ζήτησε να μάθει το όνομα αυτού του πτηνού. Η απάντηση του Ινστιτούτου ήταν ότι το πουλί αυτό λεγόταν αλιαετός και εάν είναι ζωντανό η παράκληση ήταν να απελευθερωθεί, ενώ εάν είναι πεθαμένο μπορείτε να το ταριχεύσετε. Το πουλί ταριχεύτηκε και κατέλαβε περίοπη θέση στο Σύλλογο μας. Σιγά – σιγά ξεκίνησαν να ταριχεύουν και άλλα πτηνά. Έτσι δημιουργήθηκε μία μικρή συλλογή από πτηνά και τριχωτά θηλαστικά. Μια άλλη φορά από το Καρπενήσι, θυμάμαι ο Λάκης Ευλιάτης  είχε φέρει μια λύκαινα, που θηρεύθηκε  με δύο ζωντανά λυκάκια. Δεν μπορούσαν όμως να τα ταΐσουν και δεν έζησαν. Ένα από αυτά ταριχεύτηκε.

Όπως μας εξομολογείται ο Γιάννης Παπακωνσταντίνου, «Το Μουσείο ήταν το όνειρο μου, γιατί παλιά λεγόταν συλλογή. Είχα το χρόνο και τη διάθεση να τρέξω. Πολλοί ανταποκρίθηκαν. Από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ο κ. Νικόλαος Παπαδοδήμου μας έδωσε τα πρώτα 25.000.000 δρχ. και στη συνέχεια η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση με τη βοήθεια του τ. Νομάρχη, Ν. Παπανδρέου, σταδιακά σε εργασίες, διέθεσε το ποσό των 50.000.000 δρχ. Μετά λάβαμε βοήθεια από τα «Τσιμέντα Χαλκίδας» 10.000.000 και από τους  Κυνηγετικούς Συλλόγους των Αθηνών. Τη μελέτη έκανε δωρεάν ο Θανάσης Αναλυτής που δούλεψε πολύ, όπως και πολλοί Ξηροχωρίτες έδωσαν πολλά χρήματα. Το νέο κτήριο ολοκληρώθηκε το 2002. Εκτός από το οικόπεδο, που μας εδόθη, επί Δημάρχου Αγδινιώτη και τα συμβόλαια επί Δημαρχείας Νταλιάνη, ο Δήμος Ιστιαίας μας έδωσε μόνο μία χρονιά 500.000 δρχ. και 1.000.000 δρχ. η Κοινότητα Νέου Πύργου, Ταξιάρχη και Ασμηνίου. Σήμερα η λειτουργία του Μουσείου είναι δυσχερής. Ο Δήμος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις αποφάσεις που είχαν ληφθεί παλαιότερα, δηλαδή  ένα μέρος των εσόδων από τα παζάρια να διατίθεται στο Σύλλογο. Για μία ταρίχευση π.χ. ενός λύκου χρειάζονται 6.000 με 7.000 ευρώ. Μία πάπια κοστίζει  500 με 600 ευρώ. Ανάλογα με το μέγεθος και το κόστος. Πρώτα έκαναν ενέσεις με φορμόλη και τα συντηρούσαν, μετά όμως από 2 με 3 χρόνια χαλάγανε. Η πικρία η δική μου είναι ότι ο Δήμος δεν έδωσε σημασία στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας που διαθέτουμε, αν εκτός από  τις επισκέψεις των σχολείων αγγίζει τις 10.000 με 12.000, επισκέπτες το χρόνο, οι οποίοι απολαμβάνουν το Μουσείο  και γνωρίζουν στοιχεία για την πανίδα της περιοχής μας, φυσικά χωρίς εισιτήριο. Άλλωστε ένας από τους βασικότερους στόχους του είναι η ενημέρωση  όλων, για τον πλούτο της ελληνικής φύσης και τους σημερινούς κινδύνους υποβάθμισης αυτής της πολύτιμης εθνικής κληρονομιάς. Γιατί σκοπός του Μουσείου είναι η συμβολή του στην προστασία του δασικού και θηραματικού πλούτου και γενικότερα του φυσικού περιβάλλοντος, μέσω επιστημονικών δραστηριοτήτων (εκθέσεων, διαλέξεων και άλλων εκδηλώσεων) περιβαλλοντικού χαρακτήρα. Σ’ αυτά τα πλαίσια δεχόμαστε και πολλές προσφορές από φίλους, παιδιά, συλλέκτες. Πρόσφατα έχουμε εμπλουτίσει το Μουσείο, με ορυκτά, πετρώματα και έντομα. Οι κυνηγοί δεν είμαστε δολοφόνοι των ζώων. Σύμφωνα με Πανεπιστημιακές έρευνες οι κυνηγοί είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο των πουλιών σε ποσοστό μόλις 3,75%.Εμείς  συνεχίζουμε την ιστορία των προγόνων μας των αρχαίων Ελλήνων. Σας θυμίζω πως η παραμάνα του Οδυσσέα τον γνώρισε από την ουλή, που είχε κάνει ένας αγριόχοιρος στο κυνήγι. Πως κρατάνε οι Άγγλοι το κυνήγι; Είναι μία πανάρχαια δραστηριότητα του ανθρώπου. Άρρητα συνδεδεμένη με την ιστορία. Άλλωστε στο σπίτι δεν σφάζουμε το αρνί ή την κότα. Το δέσιμο του κυνηγού με τη φύση είναι μεγάλο. Σκεφτείτε ποιοι τρέχουν από τους πρώτους  στις πυρκαγιές; Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να προστατεύσουμε  και να  διατηρήσουμε το φυσικό μας περιβάλλον. Από την πλευρά μας κάνουμε ότι μπορούμε και με το Μουσείο αλλά και με το εκτροφείο των φτερωτών θηραμάτων δημιουργούμε στην περιοχή μεταξύ Σίμιας και Κυπαρισσίου».

 

Πάρη Ντελκή

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: