Home > Πολιτισμος - Κοινωνικα > Ψηλά το κεφάλι

There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Είναι γνωστό ήδη, ότι παντού στον κόσμο σήμερα, οι ξένοι προσπαθούν να προσάψουν υπερβολές στο πρόβλημα της Ελληνικής οικονομικής κρίσης. Ίσως γιατί έτσι τους συμφέρει. Ίσως γιατί έτσι προσπαθούν να κρύψουν τις αδυναμίες και τα σακατιλίκια των μεγάλων χωρών και του ευρω-συστήματος. Ίσως και να έχουν δίκιο, για όσα δραματικά διασπείρουν στις εφημερίδες τους, τις τηλεοράσεις και το ίντερνετ.

Από εκεί και πέρα όμως, πολύ με ενοχλεί το γεγονός, ότι από όλους τους πολιτικούς μας ηγέτες, από όλον τον -αναξιόπιστο και ανυπόληπτο πια- πολιτικό κόσμο, όλους τους Έλληνες αρθρογράφους και τους τηλε-«εισαγγελείς», ούτε ένας δεν βρίσκεται να τονώσει λίγο το ηθικό του καθημαγμένου Έλληνα πολίτη, να του εξηγήσει έστω τι πρόκειται να γίνει την επόμενη μέρα και πώς πρέπει να αντιδράσει, αν τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο και το απευκταίο, όπως όλα μάλλον δείχνουν.

Αντιμετωπίζουμε αυτή τη λαίλαπα, με τον γνωστό παρορμητικό ψυχισμό του Έλληνα, ο οποίος κυριαρχείται από τον πανικό και την υπερβολή, λες και μια πτώχευση θα σήμαινε κυριολεκτικά τη συντέλεια του κόσμου.

Ε, όχι λοιπόν…

Ας σταματήσουμε επιτέλους να οικτίρουμε προκαταβολικά τη δήθεν …πείνα και την εξαθλίωσή μας κι ας μην κατεβάζουμε χαμηλότερα την ήδη χαμηλή μας αυτο-εκτίμηση.

Είμαστε ένας μικρός λαός με πολλά ελαττώματα, αλλά και πολλά προτερήματα. Σίγουρα ψηφίζαμε λάθος και αφεθήκαμε να μας ρουφήξει και να μας «παραχαράξει» το πελατειακό σύστημα, που βόλευε τους επίορκους και φαύλους πολιτικούς μας. Αλλά δεν είμαστε χειρότεροι από άλλους λαούς, ούτε πιο λαμόγια από τα λαμόγια της Εσπερίας. Δεν φταίμε εμείς, που δεν εφαρμόστηκαν οι νόμοι της χώρας, ούτε που το κομματικό κράτος «στράχιαζε» τους εκλεκτούς του κάτω από την τρύπια ομπρέλα ενός αδηφάγου Δημόσιου τομέα κι ενός ξεπουλημένου συνδικαλιστικού συστήματος.

Αν όντως τελικά αυτή η δύσμοιρη Πατρίδα γονατίσει και τσακίσει σαν κλαράκι, ποιός περιμένετε να τη σηκώσει ξανά; Η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Μπαρόζο ή ο Ομπάμα;

Εμείς, ο απλός λαός, ο καθένας φαμελίτης, νέος ή μεγαλύτερος, έκαστος εφ’ ω ετάχθη, θα ανασκουμπωθεί και θα παλέψει, για να μην την παραδώσει ντροπιασμένη στα παιδιά του. Γιατί κι εμείς παραλάβαμε αυτήν την Πατρίδα, κατεστραμμένη από έναν παγκόσμιο πόλεμο, τραυματισμένη βαριά από έναν εμφύλιο, φτωχιά μεν αλλά περήφανη. Κι είναι χρέος μας να τη σηκώσουμε ξανά, να βγάλουμε το αγκάθινο στεφάνι από το ματωμένο της μέτωπο, να σκουπίσουμε με τα ίδια μας τα χείλη τα αίματά της και να την παραδώσουμε στα παιδιά μας, πάλι όμορφη και καταγάλανη κι όχι έτσι όπως σέρνεται σήμερα, κουτσή, μαγκούφα, κακορίζικη και φοβισμένη.

Θα βάλουμε μυαλό, θα διδαχτούμε από τα λάθη μας, θα αλλάξουμε γύρω μας όσα πρέπει να αλλάξουν, θα στείλουμε στο διάολο τους πολιτικούς που μας κορόιδεψαν, θα χτίσουμε από την αρχή μια πιο δίκαιη κοινωνία, θα ανοίξουμε τους ορίζοντές μας στην ανάπτυξη και στις νέες ευκαιρίες, αλλά…

Εμείς θα τη σηκώσουμε την Ελλάδα, γιατί εμείς είμαστε η Ελλάδα. Ποιόν άλλον περιμένουμε;

Οι παππούδες και οι πατεράδες μας, ξυπόλητοι και πεινασμένοι, όρθωσαν το ανάστημά τους στο φασισμό και στο ναζισμό και του άλλαξαν κυριολεκτικά τον αδόξαστο. Γιατί τάχα εμείς θα αναδεχτούμε σε ανάξιους γιους και κόρες; Εκείνοι δεν είχαν ψωμί και πολέμησαν. Εμείς τι έχουμε να φοβηθούμε; Μήπως μας λείψει το φραπέ και το ολλανδικό τυρί;

Ακόμη κι όλα αν τα χάναμε, έναν δρόμο έχουμε μπροστά μας: Να χτίσουμε από την αρχή μια καλύτερη Ελλάδα.

Πριν από 90 χρόνια, η πρόσφυγα Μικρασιάτισσα μάνα, μόλις πάτησε με την οικογένειά της στην Ελληνική γη, μέτρησε με το βλέμμα της πόσοι γλίτωσαν γύρω της από το μαχαίρι του Τούρκου και δεν κάθισε να κλάψει για τα πλούτη που έχασε, παρά έδωσε το σύνθημα της αναδημιουργίας προς όλους: «Εμπρός… Κι αν χάσαμε τα δαχτυλίδια, μας έμειναν τα δάχτυλα».

Αυτό πρέπει να πούμε κι εμείς σήμερα… Αλληλέγγυοι ο ένας για τον άλλο, ενωμένοι όπως πάντοτε οι συνθήκες το απαιτούσαν, θα μπούμε σ’ αυτή τη μάχη ανασυγκρότησης, με χαμόγελο, πείσμα και αισιοδοξία, γιατί δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς…

Μόνο από μας περιμένει η γαλανή Μάνα που μας βύζαξε.

Κι αν καμιά φορά το γάλα της ήταν πικρό, είναι δικό μας ζήτημα. Ούτε ο Όλι Ρεν πρέπει να το μάθει, ούτε η κουφάλα η Μέρκελ…

Γιώργος Τσιντσίνης

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: