Home > Πολιτισμος - Κοινωνικα > Κων/νος Ζωγραφόπουλος: Πρώτα χτίσαμε εκκλησία και μετά κάναμε οικογένεια

Κων/νος Ζωγραφόπουλος: Πρώτα χτίσαμε εκκλησία και μετά κάναμε οικογένεια


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Μέσα στη μικρή μας κοινωνία, ένας ήσυχος άνθρωπος, τίμιος που δούλεψε και άφησε το στίγμα του στην τοπική μας αγορά, ήταν ο Κωνσταντίνος Ζωγραφόπουλος. Σήμερα ο γιος του Βαγγέλης θυμάται, νοσταλγεί και μοιράζεται μαζί μας, κομμάτια της οικογενειακής του πορείας.

«Ο πατέρας μου Κωνσταντίνος Ζωγραφόπουλος ή Σενίκης, του Γαβριήλ και της Μακρίνης, άνοιξε τα μάτια του στη Σινασό της Καππαδοκίας το 1912. Τον πατέρα του τον έχασε στη Μικρασιατική Καταστροφή. Ήρθε με την μητέρα του και την αδερφή του Ελένη, γεννημένη το 1910.

Ήρθαν στον Πειραιά, μαζί με όλους τους άλλους. Αρχικά πήγαν στην Ελευσίνα, όπου ορισμένοι έμειναν και βρίσκονται ακόμη εκεί μέχρι σήμερα. Μάλιστα έχουν δημιούργησε το φιλανθρωπικό σωματείο «Νέα Σινασός», με έδρα τον Πειραιά και σκοπός του είναι διατήρηση της γενιάς και οι φιλανθρωπικές ιδιότητες, βοηθώντας το σχολείο και την εκκλησία.

Οι υπόλοιποι έφτασαν στο ορεινό όγκο της Βιστρίτσας, όπου έχτισαν το προσφυγικό χωριό της Ν. Σινασού. Πρώτο μέλημά τους ήταν να φτιάξουν εκκλησία (και έφτιαξαν τον Άγιο Νικόλαο) και μετέπειτα οικογένεια.

Το 1935, ο Κωνσταντίνος Ζωγραφόπουλος παντρεύτηκε τη Μαρία Νάτσου από τις Αγδίνες, με την οποία απέκτησαν έξι παιδιά και 12 εγγόνια. Τον Γαβριήλ (Λάκη) το 1936, τη Μακρίνα το1938, την Κατίνα, το 1940, την Θυμιώ το 1942 τη Βάσω το1945 και εμένα -τον μικρότερο της οικογένειας- το 1950. Πολλά παιδιά, πολλές ανάγκες και πολλή δουλειά. Η αδελφή του Ελένη παντρεύτηκε τον Λάζαρο Προδρομίδη, τεχνικό της ΔΕΗ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά τη Ζωή και τον Γιώργο που είναι αγνοούμενος στον πόλεμο της Κύπρου το 1974.

Το 1940, άνοιξε το πρώτο του κατάστημα στη Σινασσό. Ήταν καφενείο και μπακάλικο και πουλούσε τσιγάρα. Στο διάστημα που μεσολάβησε, μέχρι να ανοίξει το μαγαζί στην Ιστιαία, είχε πρόβατα.

Το 1948 άνοιξε παντοπωλείο στην Ιστιαία, στο χαμηλό οίκημα του Νίκου Γιάγκου (που σήμερα βρίσκεται το χρωματοπωλείο του Παύλου Μπαλαλά) και στο χωριό το κράταγε η γιαγιά Μακρίνα και η θυγατέρα του Μαρία, που φημιζόταν για τον καλό της καφέ. Τον έφτιαχνε στη χόβολη, κι όλοι οι διερχόμενοι από τα χωριά με τα ζώα τους, που κατέβαιναν για την Ιστιαία, έκαναν την στάση τους στη Σινασό. Έφταναν από όλα τα μέρη, από τη Γαλατσώνα, τη Γερακιού, την Αγδίνα, την Τσαπουρνιά, το Αγριοβότανο, ακόμη και από τα Ελληνικά. Έκαναν μια στάση για να πιουν τον καφέ τους και το παγωμένο νερό, από το ξύλινο ψυγείο πάγου. Μέσα στην λινάτσα διατηρούσαν το πάγο ή μέσα στα άχυρα. Το παγωμένο νερό τότε για τους οδοιπόρους ήταν μεγάλη υπόθεση.

Ο Κώστας Ζωγραφόπουλος γέμιζε τα ζεμπίλια με την πραμάτια του από το Ξηροχώρι, για να τα στείλει στη Σινασό, στην οικογένειά του, πάνω στο γάιδαρο, χωρίς συνοδό, με μόνο οδηγό τον σκύλο του, τον Τσίφτη. Μάζευε το καπίστρι από το ζώο στο σαμάρι, για να μη σταματάει και βοσκάει στο δρόμο και τ’ άφηνε μόνο του, το ζωντανό.

Μια φορά -όπως μου έλεγε ο πάτέρας μου- ένας άνθρωπος έκαιγε καμίνι έξω από το Ξηροχώρι, στο δρόμο του γαιδουριού και του σκύλου για τη Σινασό. Χρειάστηκε λοιπόν ένα σαπούνι για να πλύνει τα χέρια του κι άπλωσε στο ζεμπίλι για να πάρει το σαπούνι. Τότε ο σκύλος γύρισε και τον δάγκωσε.

Άλλες εποχές τότε… Ο μπαρμπα-Κώστας οδηγούσε το γαϊδουράκι του μέχρι την οικία του Σωτηράκη (παλιό Αστυνομικό Τμήμα),εκεί που σήμερα είναι το κρεοπωλείο του Πετεβέ. Μέχρι του Σωτηράκη ήταν άσφαλτος και μετά άρχιζε ο χωματόδρομος. Ο Τσίφτης ήταν πολύ αγαπημένος με το γαϊδούρι και ήταν πάντα μαζί. Πολλές φορές όταν περνούσαν από τη παλιά σιδερένια γέφυρα της Ιστιαίας, επειδή ήταν μονόδρομος, από την απέναντι πλευρά οι άλλοι σταματούσαν και περνούσε πρώτα ο σκύλος και το γαϊδούρι. Οι πιο παλιοί το θυμούνται. Ο σκύλος έμενε στο παχνί μαζί με το γάιδαρο. Πολλές φορές, πάνω στο άχυρο ρίχναμε καυτό νερό για να κολλήσει το πίτουρο και να μπορεί να τρώει ο γάιδαρος και αυτό μετά προκάλεσε πρόβλημα στα μάτια του σκύλου. Δεν είχε σε κανέναν εμπιστοσύνη. Τον τάιζες και σε δάγκωνε. Μόνο με το …γαϊδούρι τα είχε καλά.

Δούλεψε σκληρά ο πατέρας μου. Στο μπακάλικο κάποτε ήμασταν υποχρεωμένοι να φοράμε μπλούζα εργασίας και να έχουμε βιβλιάριο υγείας. Κάθε Σάββατο έπρεπε να ασβεστώνουμε τα πεζοδρόμια και σε κάθε εθνική γιορτή να σημαιοστολίζουμε σπίτια και μαγαζιά. Πάντα είχαμε έλεγχο, τη μια αστυκτηνιατρικό, την άλλη αγορανομικό.

Ο πατέρας μου ο Κωνσταντίνος Ζωγραφόπουλος υπήρξε Πρόεδρος των πολυτέκνων και κάθε εθνική εορτή κατέθετε στεφάνι. Ο δε Σύλλογος Σινασιτών τον βράβευσε για τη σημαντική συνεισφορά του στο Σύλλογο και του απένειμε βραβείο. Ήταν δε και ιεροψάλτης στο χωριό της Σινασού, στην εκκλησία του Άγιου Νικόλαου και της Αγίας Παρασκευής. Έψαλλε επίσης στην Παναγία Ντινιούς και την Αγία Ελένη

Από την περίοδο του 1948 μέχρι το 1970 επέκτεινε την επιχείρησή του με αντιπροσωπείες αναψυκτικών, υγραερίων και ποτών. Μεταβίβασε αυτή την επιχείρηση στον αδελφό μου τον Λάκη, όπου μέχρι και σήμερα τη διατηρεί ο συνονόματος εγγονός του, Κωνσταντίνος. Ο πατέρας μου δούλεψε μέχρι το 1972, όπου συνταξιοδοτήθηκε και μεταβίβασε σε μένα το μαγαζί του.

Από το 1972 το διατήρησα μέχρι το 1979.Μετά συνεταιρίστηκα με τον Γιάννη τον Γκέση, τον γνωστό Χρηστάκια, όπου αποχώρησα το 1981 και άνοιξα στο πρώην εστιατόριο Κρυονερίτου – Γιαλή, το γνωστό κατάστημα πίσω από την Αγία Παρασκευή, με είδη κυνηγιού, αλιείας ναυτιλιακά και pet shop, όπου και συνταξιοδοτήθηκα το 2009. Σήμερα η επιχείρηση πήγε στην κόρη μου Κωνσταντίνα».

Πάρη Ντελκή

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: