Home > Πολιτισμος - Κοινωνικα > Η Κοκκινομηλιά από κεφαλοχώρι έμεινε χωριό – φάντασμα

Η Κοκκινομηλιά από κεφαλοχώρι έμεινε χωριό – φάντασμα


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Ήταν η τελευταία μέρα του καλοκαιριού… Ανεβαίνοντας το βουνό, γύρω τριγύρω πλατάνια, πεύκα και όσο πιο ψηλά, να ξεπετιούνται οι κορυφές απ’ τα έλατα. Μοναδικό μέρος, με εντυπωσιακή θέα. Όσο ανεβαίνεις, τόσο πιο κοντά στο Θεό πλησιάζεις. Τα έργα του ανθρώπου φαίνονται λίγα και φτωχικά, μπροστά στο μεγαλείο της φύσης.

Ο δρόμος από ένα σημείο και μετά είναι δύσβατος, απότομος και ανηφορικός για ένα απλό επιβατικό αυτοκίνητο. Η άσφαλτος δείχνει πολυτέλεια. Είναι στρωμένη κατά τόπους. Που και που υπάρχει τσιμέντο, αλλά παντού υπάρχει εγκατάλειψη. Πολλά σπίτια στο χωριό είναι κλειστά, άδεια. Άλλα επισκευάζονται και σκέφτεται κανείς, τι έχει γίνει άραγε σ’ αυτό το χωριό;  Μένουν άνθρωποι ακόμη;

Κι όμως ναι! Υπάρχουν γύρω στις 60 ψυχές, που βλέπουν τις πρώτες ακτίνες του ήλιου κι ανασαίνουν στην Κοκκινομηλιά.

«Παλιά, το 1959 θυμάμαι  είχε 13 κοπάδια πρόβατα και πάνω από 350 κατοίκους», λέει ο κυρ–Ανδρέας. Ένας άλλος συμπληρώνει: «Το 1938, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, είχε τους περισσότερους κατοίκους, 800 άτομα. Το καλοκαίρι έρχονται πίσω πολλοί».   «Εγώ», συνεχίζει ο κυρ –Αντρέας, «μένω πια στη Μελβούρνη και κάνω είκοσι δύο ώρες ταξίδι για να έρθω στην Ελλάδα. Ζει η μάνα μου και με τραβάει πολύ. Τη νοσταλγώ την Ελλάδα για τον ήλιο, για τη θάλασσα, τον καθαρό αέρα. Είκοσι δύο χρονών έφυγα, έκανα δυο παιδιά και τρία εγγόνια. Όμως και εδώ ξένος και εκεί ξένος είμαι.  Άνοιξε η μετανάστευση το 1960. Πολλοί έφυγαν τότε. Άλλοι Αυστραλία, Γερμανία, Αμερική, άλλοι πήγαν στα καράβια.

 

«Το 1964, με τον Παπανδρέου, μπήκαν όλοι στο Γυμνάσιο. Ένα χιλιάρικο δίναμε παλιά για δίδακτρα και δεν σπούδαζαν όλοι. Ήταν πολύ δύσκολα. Με τα μουλάρια κατέβαιναν στο Ξηροχώρι. Στη δικιά μου τη γενιά θυμάμαι ήμασταν σε όλο το σχολείο 59. Από τα 13 άτομα που τελειώσαμε την Στ΄ Δημοτικού, πήγαμε οι 9 στο Γυμνάσιο και  5 – 6 τελειώσανε. Αυτοί σπουδάσανε κιόλας. Σήμερα  μειώθηκε ο νέος κόσμος. Αν κάποιος δεν κάνει χειρονακτική εργασία μέχρι τα 20, τότε θα τον  φάει το μεγάλο χωριό. Ποιος θα έρθει να ποτίσει φασόλια και να κάνει τέτοιες δουλειές».

Η συζήτηση σιγά – σιγά ανάβει και τη σκυτάλη την παίρνουν οι νεότεροι. «Μας έχουν εγκαταλείψει». «Ή ζητάμε ή όχι, το ίδιο είναι. Λες και δεν είμαστε άνθρωποι. Ακόμη και άσφαλτο δεν μπορούν να ρίξουν, κοιτάζουν όλοι να βγάλουν». «Μπορεί να είμαστε λίγοι, αλλά για 12 ψήφους έχασε ο Πετσής, και για  9 ο Αγδινιώτης. Εμείς  είμαστε 60».

«Κάποιος μας είπε ότι το χωριό μας θα το κάνει μικρό Παρίσι, πού ‘ντο; Έτσι το κάνουμε; Ο κεντρικός δρόμος δεν είναι μόνο για εμάς. Κάναμε κατάληψη στο Δημαρχείο επί Ευαγγελόπουλου, για να μας φτιάξουνε το δρόμο στη διασταύρωση στις Ροβιές και μέσα την ίδια μέρα στείλανε μηχανήματα και το φτιάξανε. Το οδικό δίκτυο  είναι σε άθλια κατάσταση, υπάρχει πλήρης εγκατάλειψη και τα …γαϊδούρια δεν μπορούν να κατέβουν, γλιστράνε». «Έχουμε υπόψη μας ότι έχει βγει ένα κονδύλι για να ασφαλτοστρωθεί ένα τμήμα του δρόμου, από την είσοδο του χωριού μέχρι την Αγία Τριάδα. Ο εργολάβος είπε ότι δεν μπορεί να δουλέψει με τα μηχανήματα, και εμείς ρωτάμε γιατί παίρνει την ανάθεση  και δεν την πήρε ένας άλλος»;

«Από άσφαλτο, σε τσιμέντο και από αυτοκίνητα θα γυρίσουμε πάλι στα γαϊδούρια. Δεν μασάμε και κουτόχορτο. Γιατί καθυστερούνε; Είμαστε αποφασισμένοι. Έχουμε δώσει προθεσμία στο Δήμαρχο και οποίος πρέπει να μας απαντήσει. Περιμένουμε να κουβεντιάσουμε. Αν δεν δεχτεί θα χρησιμοποιήσουμε άλλα μέσα. Ζητάμε να γίνει με σωστές προδιαγραφές, όχι με πασαλείμματα». «Το χειμώνα μένουμε 67 άτομα. Από 70 χρονών και πάνω είναι οι περισσότεροι. Όσοι έφυγαν, το έκαναν γιατί δεν μπορούσανε να επικοινωνήσουν με τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν υπήρχαν δρόμοι, τηλέφωνα, όταν πηγαίναμε στο σχολείο, πηγαίναμε με τα πόδια στο Ξηροχώρι, κόβαμε από τα δάση, τα μοναστήρια. Ερχόμασταν να πάρουμε το τράστο με το φαί. Στα πάνω αλώνια τότε είχε εκατοντάδες μουλάρια». «Το χωριό άδειασε γιατί δεν υπήρχαν πολιτικές. Αν ψηφίζαμε για την Ελλάδα θα ήμασταν καλά. Ο καθένας ψηφίζει για το παιδί του».

Το ξαφνικό  μπουρίνι και η στιγμιαία διακοπή  ρεύματος, κόβει και την κουβέντα και μπαίνουμε όλοι στο καφενείο της Κικής. Τα κεράσματα και τα νόστιμα μεζεδάκια πηγαινοέρχονται, ενώ η κουβέντα φουντώνει. «Ο ένας έχει την ανάγκη του άλλου. Η Κοκκινομηλιά είναι ξεχωριστή, γιατί έκανε ακόμη και κατάληψη. Έχουμε φτάσει στη εποχή της προσωπικής αγγαρείας. Μας λένε ότι «δεν έχουμε λεφτά για βενζίνες». Στο ποτάμι που περνά μέσα από το χωριό δεν έχουν μπει ποτέ μέσα για να το καθαρίσουν. Εμείς δεν πληρώνουμε δημοτικά τέλη; Να περνάει -τουλάχιστον μία φορά το μήνα- ένας υπάλληλος του Δήμου. Εμείς είμαστε πολίτες άλλης κατηγορίας»;

«Εδώ  τα περισσότερα  σπίτια έχουν πουληθεί. Τα έχουν εγκαταλείψει. Πρέπει να ειδοποιήσουν τους ιδιοκτήτες τους, να καθαρίσουν τα ακίνητα τους, γιατί είναι επικίνδυνα για πυρκαγιά και αποτελούν εστία μόλυνσης για το χωριό μας. Βγαίνουν ποντίκια και φίδια. Αν καθαρίσουν, θα αλλάξει μορφή το χωριό».

«Αν δεν θέλει κάποιος το σπίτι του, ας το χαρίσει στην Κοινότητα. Υπάρχουν μάρτυρες ότι βγαίνουν από τις βρύσες βδέλλες και φίδια. Απαιτούμε καθάρισμα της δεξαμενής και χλωρίωση. Πρέπει να γίνεται και ο απαραίτητος έλεγχος. Έχουν κοπεί τα δίκτυα, από τις δύο πηγές που τροφοδοτούν τη δεξαμενή και δουλεύει μόνο η γεώτρηση, που σημαίνει επιπλέον έξοδα για το Δήμο. Αν γίνει κάτι, για παράδειγμα αν κοπεί το ρεύμα, δεν θα έχουμε νερό να καταβρέξουμε τα σπίτια μας, σε περίπτωση μιας πυρκαγιάς. Δυστυχώς η Πολιτεία στέκεται αδιάφορη και από  κεφαλοχώρι της περιοχής σήμερα έμεινε χωριό – φάντασμα».

Πάρη Ντελκή

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: