Home > Πολιτισμος - Κοινωνικα > Νοσταλγικές ιστορίες με ζάχαρη και γάλα

Νοσταλγικές ιστορίες με ζάχαρη και γάλα


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Ο Χρήστος Γαβριελάτος, είναι ένα νεαρό παιδί, που ξεκίνησε τα επαγγελματικά του βήματα, ακολουθώντας τα χνάρια του παππού του. Λίγους μήνες πριν ξαναζωντάνεψε στα χέρια του, το ζαχαροπλαστείο «Κρίνος».

Πολλές φορές σαν παιδί, τον  θυμάται να του διηγείται την ιστορία του. Ξεκινώντας να ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του και να τις μοιράζεται μαζί μας, η μητέρα του Αντωνία, και ο θείος του Γιώργος Σχορετσανίτης μας περιέγραψαν με γλαφυρές λεπτομέρειες, κομμάτια της ζωής της οικογένειάς τους αλλά και της παλιάς Ιστιαίας.

«Ο Κώστας Σχορετσανίτης γεννήθηκε το 1903 και ο Χρήστος, το 1907. Καταγόταν από το χωριό Μοσχόφυτο Τρικάλων. Γύρω στο 1920, έφυγαν από το χωριό τους και πήγαν στα Τρίκαλα. Εκεί μαζί, τα δύο αδέλφια δούλευαν στο ζαχαροπλαστείο «Τσιμπίδα» που ήταν θείος τους. Τα καλοκαίρια, τους έπαιρνε και πήγαιναν στη Ζάκυνθο, όπου είχε άλλο ζαχαροπλαστείο και δούλευαν τη θερινή περίοδο.

Το 1933 ο Χρήστος Σχορετσανίτης, αποφάσισε να ανοίξει δικό του ζαχαροπλαστείο, σε κάποια πόλη που να μην υπάρχει άλλο. Πηγαίνοντας λοιπόν  στον Βόλο και ρωτώντας, έμαθε ότι στην Ιστιαία δεν υπάρχει ζαχαροπλαστείο. Ήρθε λοιπόν στο Ξηροχώρι και ενοικίασε ένα κτίριο στο κέντρο της πλατείας. Πολύ σύντομα τον ακολούθησε και ο  αδελφός ο Κώστας και μαζί άνοιξαν ένα κατάστημα, που ήταν συγχρόνως ζαχαροπλαστείο και γαλακτοπωλείο.

Επειδή όμως δεν υπήρχε τυροκομείο στην περιοχή, σε ένα κτίριο άνοιξαν αρχικά τυροκομείο στο οποίο έφτιαχναν διάφορα τυριά, βούτυρα, γιαούρτι και διάφορα άλλα  τυροκομικά προϊόντα.

Οι αγελαδοτρόφοι από την Σινασό και την Καστανιώτισσα αφού άρμεγαν τις αγελάδες τους, αργά το απόγευμα και νωρίς το ξημέρωμα, έβαζαν το γάλα σε μεταλλικά δοχεία και με γαϊδουράκια το έφερναν στην Ιστιαία. Πίσω από το μαγαζί σε χώρο που είχαν διαμορφώσει τα δύο αδέλφια μάζευαν και το πρόβειο γάλα το οποίο και τυροκομούσαν». Ο Γιώργος Σχορετσανίτης, γιός του Κώστα, παρεμβαίνει στη διήγηση προσθέτοντας κι αυτός τις δικές του αναμνήσεις από την εποχή εκείνη. «Το γάλα έπρεπε να ζεσταθεί στην κατάλληλη θερμοκρασία και με την πυτιά και τα κατάλληλα υλικά να γίνει η γνωστή ζύμωση, ώστε να κατασκευαστεί η γνωστή σε όλους μας φέτα.

Από τις έξι η ώρα το πρωί έρχονταν όλοι οι Ξηροχωρίτες με τα κατσαρόλια και αγόραζαν το γάλα τους, είτε βρασμένο είτε άβραστο. Κατέβαιναν όμως και πολλοί απ’ τα γύρω χωριά. Άλλοι με τα πόδια κι άλλοι με ζώα. Τότε δεν υπήρχαν Ι.Χ. αυτοκίνητα, παρά μόνο τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ και λίγα ταξί. Τα γνωστά  αγοραία, με τις 8 και δέκα θέσεις. Οι παλιότεροι ίσως θυμούνται τον Μπαλάνο, τον Σκαρδούτσο, τον Τάσο τον Ευλιάτη με την “Ζordan”.

Έτσι ο κόσμος από τα χωριά έρχονταν στην Ιστιαία με τα λεωφορεία, για να κάνουν τα ψώνια τους. Τα δρομολόγια ήταν λίγα. Ένα το πρωί στις 6 η ώρα, για να έρθουν και ένα το μεσημέρι, για να γυρίσουν στα χωριά τους. Οι περισσότεροι, επειδή δεν προλάβαιναν να πάρουν πρωινό στο σπίτι τους, έρχονταν στο γαλακτοπωλείο, όπου έτρωγαν βούτυρο με μέλι, λουκουμάδες, κρέμες και διάφορα γλυκά.

Από γλυκά τότε, έφτιαχναν μπακλαβά, κανταΐφι, κοπενγχάγη, καλαμαράκια (μεγάλο σαραγλί) και λίγο αργότερα διάφορες πάστες. Επίσης κρέμες και ρυζόγαλα.

Όλα αυτά γινόντουσαν καθημερινά, διότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ούτε τα σύγχρονα ψυγεία, ούτε φωτισμός, καλά –καλά. Υπήρχαν ψυγεία μικρά με πάγο, ξύλινα που άνοιγαν από πάνω. Ο τρόπος παραγωγής των γλυκών όμως ήταν ξεχωριστός. Σε ένα μεγάλο καζάνι έφτιαχναν παστέλι, που αφού έβαζαν όλα τα απαραίτητα υλικά, μέλι, σουσάμι και άλλα, το άπλωναν σε ένα τραπέζι – πάγκο. Το έστρωναν με τον πλάστη στο σωστό πάχος και μετά το έκοβαν σε κομμάτια.

Είχαν μια  μηχανή και αφού έκαναν ένα πολτό καραμέλας, τον έριχναν λίγο – λίγο μέσα στη μηχανή και έβγαζαν καραμέλες σε διάφορα σχήματα.

Επίσης αγόραζαν ρεβίθια. Τα αλάτιζαν και τα έριχναν σε μια μεγάλη κτιστή φουφού, όπου είχαν βάλει άμμο. Η άμμος έκαιγε και μ’ ένα μεγάλο μεταλλικό φτυάρι τα ανακάτευαν, ώσπου να ψηθούν και να γίνουν στραγάλια. Τις καραμέλες και τα στραγάλια τα πουλούσαν, μέσα σε χωνάκια που έφτιαχναν από εφημερίδες και αργότερα από άσπρο χαρτί.

Το καλοκαίρι με μια χειροκίνητη μηχανή παγωτού, με πάγο, έφτιαχναν παγωτό βανίλια, που στη συνέχεια τοποθετούσαν σε κύπελλα με καπάκι. Ένας εργαζόμενός τους, γύριζε σ’ ολόκληρη την Ιστιαία με ένα ποδήλατο. Μπροστά είχε ένα μεγάλο κιβώτιο με πάγο και έβαζαν τα κύπελλα με το παγωτό και τα πουλούσε.

Εκτός του μαγαζιού υπήρχαν τραπέζια και καρέκλες στο πεζοδρόμιο αλλά και στην πλατεία, τα οποία -όταν ο καιρός ήταν καλός- γέμιζαν με κόσμο. Εκεί σερβίρονταν όλα τα γλυκά και παγωτά που είχε το κατάστημα.

Όλα αυτά βέβαια δεν τα ετοίμαζαν οι δύο τους, αλλά είχαν και αρκετούς υπαλλήλους – μαθητευόμενους, ο καθένας με την ειδικότητα του.

Μετά τον πόλεμο, το 1949 αγόρασαν το κατάστημα μαζί με το διπλανό οικόπεδο. Το 1955 άρχισε να κτίζεται ο σημερινός «Κρίνος». Επειδή ήταν το πρώτο σύγχρονο κτίριο, εκείνης της εποχής, αναγκάστηκαν να φέρουν τεχνίτες από την Χαλκίδα όπου επέβλεπαν το χτίσιμο του, τον Λαλέο, τον Κάτουλα, τον Κούσουλα και άλλους που δεν θυμάμαι καλά τα ονόματά τους.

Επειδή οι οικογένειες των δυο αδελφών μεγάλωναν στην εποχή του 1960, αποφάσισαν να χωρίσουν τις δουλειές τους και ο μεν Χρήστος κράτησε το ζαχαροπλαστείο, ο δε αδελφός του Κώστας το γαλακτοπωλείο μαζί με το τυροκομείο.

Για αρκετά χρόνια συνεργάζονταν ανταλλάσοντας τα προϊόντα τους. Κατόπιν ο καθένας ακολούθησε τον δικό του δρόμο.

Το 1960, ο Κώστας Σχορετσανίτης με τον γιό του Γιώργο, αγόρασαν ένα οικόπεδο έξω από την Ιστιαία και  έχτισαν ένα σύγχρονο τυροκομείο. Σήμερα πια, επειδή η Ιστιαία επεκτάθηκε πολύ πιο πέρα, το κτίριο του τυροκομείου έγινε πωλητήριο τυριών και σε αρκετή απόσταση από την πόλη, έχει γίνει μία μονάδα σύγχρονη με όλες τις προδιαγραφές, που την έχουν αναλάβει τα εγγόνια του ο Κώστας και ο Γιάννης.

Τα εγκαίνια του ζαχαροπλαστείου έγιναν το 1959. Το όνομα «Κρίνος» βγήκε κατόπιν κληρώσεως την ώρα των εγκαινίων, μέσα από ένα μεγάλο σωρό χαρτάκια διπλωμένα, στα οποία ήταν γραμμένα διάφορα ονόματα, τα οποία είχαν δώσει πολλοί κάτοικοι της Ιστιαίας.

Επειδή η αίθουσα του «Κρίνου» ήταν μεγάλη και πολυτελής για την εποχή και την περιοχή, δύσκολα ο κόσμος έρχονταν, γιατί δίσταζε. Οι περισσότεροι πήγαιναν δίπλα στο παλιό τους στέκι το γαλακτοπωλείο. Όμως οι αδελφοί Σχορετσανίτη συνεργάστηκαν με το ΚΤΕΛ που μέχρι και το 1967 είχε μέσα στο ζαχαροπλαστείο και το πρακτορείο του. Έτσι όλοι οι επιβάτες που ερχόντουσαν στο πρακτορείο να βγάλουν τα εισιτήρια τους, έπαιρναν και τα γλυκά τους. Επειδή τότε τα δρομολόγια ήταν αραιά, γέμιζαν την αίθουσα του «Κρίνου», όλοι όσοι περίμεναν το λεωφορείο κι έπιναν το καφεδάκι τους ή έτρωγαν το γλυκό τους μέχρι να έρθει η ώρα για να φύγουν. Μετά όταν το πρακτορείο του ΚΤΕΛ μεταφέρθηκε, το κατάστημα εξακολούθησε την λειτουργία του κανονικά σαν καφετέρια – ζαχαροπλαστείο.

Ποιος δε θυμάται τις τούρτες στις γιορτές που τυλιγμένες με  ζελατίνα, φανέρωναν ποιο σπίτι είχε γιορτή! Ποιος απ’ τους παλιούς Ξηροχωρίτες, δεν νοσταλγεί τα κοκ που κερνούσε ο Δήμος μετά την παρέλαση τους μαθητές; Παλιά τα βράδια του καλοκαιριού στην πλατεία, με το πιο γνωστό γκαρσόν του «Κρίνου», τον Γιάννη το Σταμούλο, που για πάνω από 20 χρόνια πάντα με το χαμόγελο και το αστείο, μας σέρβιρε το γνωστό «jonnie»; Πάστα σεράνο κομμένη στα δυο με κρέμα παγωτό.

Με το πέρασμα του χρόνου όλα άλλαξαν. Από το 1990 και μετά άνοιξε κι αυτός, το δικό ζαχαροπλαστείο την γνωστή σε όλους «Γλυκιά γωνιά». Σιγά-σιγά ήρθαν και νέοι ζαχαροπλάστες, οι Αδελφοί Κατσαντώνη στην πλατεία και άλλοι πιο πρόσφατα.

Έτσι είναι η ελεύθερη αγορά. Ο καθένας μπορεί να γράψει στο χρόνο την δική του ιστορία και να προσφέρει στον τόπο του, το δικό του μικρό λιθαράκι. Αυτό που θα κάνει την περιοχή μας να πάει με τον ιδρώτα μας ένα βήμα μπροστά. Αυτό  που θα στολίσει τις αναμνήσεις μας με νοσταλγία, γιατί απλά συνδέονται με άτομα που γνωρίσαμε, που πονέσαμε ίσως μαζί τους, με άτομα  που αγαπήσαμε.

Πάρη Ντελκή

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: