Home > Πολιτισμος - Κοινωνικα > Οι σκέψεις μιας νεανικής ψυχής

Οι σκέψεις μιας νεανικής ψυχής


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


της Ελβίρας Βολανάκη

φοιτήτριας της Φιλολογίας Αθηνών

Καθώς περπατούσα σκεπτική στο κέντρο της Αθήνας, κοιτάζοντας την Βουλή και τους αγανακτισμένους πολίτες που δίνουν καθημερινά ραντεβού για να διαμαρτυρηθούν, ένας νεαρός διαδηλωτής μου έδωσε ένα τυπωμένο χαρτί που μου τράβηξε την προσοχή απ’ όσα παρατηρούσα. Μου είπε με δυνατή και καθαρή φωνή «Παρ’ το, διάβασε το. Όλοι πρέπει να ξέρουν και να ασχοληθούν».

Το φυλλάδιο αναφερόταν στην 48ωρη απεργία που έγινε στις 28-29/6. Όλοι απεργούν. Με συγκίνησε το γεγονός ότι πάνω έγραφε με μεγάλα κεφάλαια «ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ». Ξαναμπήκα στον δικό μου κόσμο. Αρνητικές σκέψεις με πλημμύρισαν για την πατρίδα μου. Άρχισα έτσι να βλέπω και το μέλλον που προορίζεται για μένα.

 

Ποια ισότητα; Αφού είναι στην φύση του Έλληνα να προσπαθεί να καταστρέψει τον πλησίον του για να ανέλθει σε μια ανώτερη θέση. Ποια δικαιοσύνη; Αφού ο καθένας έχει στόχο να καλύψει με διάφορα τεχνάσματα λάθη που έχει κάνει για να μην πληρώσει, γι’ αυτά. Έχουμε τελικά αξιοπρέπεια;

Κάτι σαν να ξύπνησε μέσα μου, άρχισα να θυμώνω με τον εαυτό μου που έκανα τόσο αρνητικές σκέψεις για τους συνανθρώπους μου. Ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια είναι αγαθά που κερδίζονται, κατακτιούνται, δεν δίνονται έτσι απλόχερα στον καθένα. Στην συνέχεια κατέληξα ότι φυσικά έχουμε αξιοπρέπεια, ως άνθρωποι αυτής της χώρας. Γι’ αυτό τον λόγο δίνουμε το παρόν εδώ και ένα μήνα στην Πλατεία Συντάγματος.

Οι σκέψεις μου αμέτρητες και ενώ είχα βυθιστεί σε αυτές, με ένα φυλλάδιο στο χέρι, άρχισα να αναρωτιέμαι για τον εαυτό μου και τι μπορώ εγώ, ως νέος πολίτης, να κάνω γι’ αυτό τον τόπο. Σκέφτηκα πως σε δέκα χρόνια, αντί να κρατάω ένα φυλλάδιο σε μια σπουδαία διαδήλωση, θα κρατώ το πτυχίο μου για μια μικρή θέση. Σκέφτηκα τους φίλους μου και τις συζητήσεις που θα κάνουμε σε δέκα χρόνια, για την νεότερη ιστορία του τόπου μας. Σήμερα που είμαστε αυτόπτες μάρτυρες. Εγώ αν ποτέ κάνω ένα παιδί, πώς θα το φέρω σε αυτόν τον άθλιο κόσμο; Τι θα του πω αν δεν μπορέσω ποτέ να του δώσω τα παιχνίδια που θα μου ζητήσει;

Η σκέψη μου ξαναγύρισε στο παρόν και σκέφτηκα τους δικούς μας γονείς, που υπάρχει η πιθανότητα να μην μπόρεσαν να μας δώσουν τα τελευταία δυο χρόνια, ό,τι τους ζητήσαμε, εξαιτίας της υπάρχουσας κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης. Θέλησα να βοηθήσω και ο μόνος τρόπος που σκέφτηκα ήταν να δουλέψω. «Τη δουλειά που έχασε ο πατέρας μου ή η μητέρα μου, θα μπορέσω να την κάνω εγώ. Είμαι πιο νέα, με περισσότερες αντοχές και θα με πάρουν σε μια πρόχειρη δουλειά, έστω και σαν ημιαπασχόληση. Τουλάχιστον  δεν θα τους επιβαρύνω με τα δικά μου έξοδα. Τι κρίμα… τι κρίμα να θέλω να βοηθήσω αλλά παράλληλα να κάνω τους γονείς μου να νιώθουν μειονεκτικά, που δουλεύω εγώ και όχι αυτοί».

Πάντα σκεφτόμουν ότι πρέπει να ζω την κάθε στιγμή της ζωής μου, σαν να είναι η τελευταία, γιατί λένε ότι η ζωή είναι μικρή. Τώρα πιέζω τον εαυτό μου να σκεφτεί το άχαρο μέλλον που με περιμένει και αυτό με κάνει να αισθάνομαι ευάλωτη και αδύναμη. Σαν να είμαι το νεογέννητο πουλάκι που αναγκαστικά πρέπει  να ανοίξει γρήγορα τα φτερά του για να πετάξει. Να μπορέσει να στηριχτεί στα δικά του φτερά και ας είναι αδύναμα.

Αδύναμα φτερά; Ποιός έχει αδύναμα φτερά; Ακόμη κι αν τα φτερά μου δεν είναι σταθερά, η δύναμη προέρχεται από την ψυχή, έτσι λένε. Η ψυχή μου, η ψυχή μας, είναι δυνατή. Μπορώ να πετάξω ψηλά, τόσο ψηλά που οι αετοί του ουρανού μας θα σταματήσουν, αν θεωρούν τους εαυτούς τους άρχοντες, θα εντυπωσιαστούν, όχι μόνο από μένα, αλλά και από όλους τους άλλους που θεώρησαν αδύναμους!

Οι φωνές των πολιτών με επανέφεραν στην πραγματικότητα της εποχής μου και σταμάτησα να σκέπτομαι τις ιστορίες για αδύναμα φτερά και αετούς.  Εκείνη την στιγμή θυμήθηκα τα λόγια του πατέρα μου.. «Να διαβάσεις, να κοπιάσεις, να βρεις δουλειά» Να διαβάσεις… Άρχισα να τρέχω σαν τρελή στον δρόμο, σαν να με κυνηγούσε το μέλλον και να μου έλεγε, ότι αν δεν κοπιάσω περισσότερο από τους γονείς μου για να τελειώσω την σχολή, δεν θα βρω ποτέ δουλειά…. Ο βηματισμός μου ήταν τόσο γρήγορος, πρώτη φορά περπατούσα τόσο γρήγορα . Προσπαθούσα να ξεπεράσω τον χρόνο, που είναι ίσος για όλους, αλλά δεν με άφησε. Όμως το αναγνώρισα και δεν στεναχωρήθηκα…ο μόνος δίκαιος, ο χρόνος!

Μόλις έφτασα σπίτι, η ποίηση του Σεφέρη με περίμενε, με τους στίχους του να μου θυμίζουν τις σκέψεις μου,

«Τώρα καλύτερα να λησμονήσουμε πάνω σε τούτα τα χαλίκια.

Δεν φελά να μιλάμε.

Τη γνώμη των δυνατών ποιος θα μπορέσει να τη γυρίσει;

Ποιος θα μπορέσει ν΄ ακουστεί;

Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων»

Αυτό είναι το μέλλον μου; Όχι , δεν τη θέλω έτσι τη ζωή μου…. Εγώ θα το καθορίσω το μέλλον μου.

Το φυλλάδιο που είχα ακόμη μπροστά μου έγραφε στην τελευταία γραμμή: «παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας»!

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: