booked.net

Home > Hot ! > Ο Βασιλιάς Κορωνοϊός


της Μυροφόρας Ματσάγκα

Ο βασιλιάς Κορώνας κοίταξε μελαγχολικά έξω από το παράθυρο. Πήρε μια βαθιά ανάσα, έκανε μεταβολή και κατευθύνθηκε προς τον θρόνο με αργά βήματα και μια μικρή σύσπαση πόνου στο πρόσωπό του.

–  Άτιμο πράμα τα γηρατειά, σκέφτηκε.

Στράφηκε στους φρουρούς του κι είπε με ήρεμη, σταθερή φωνή:

–  Καλέστε τον γιο μου. Πρέπει να του μιλήσω.

 

Ο νεαρός πρίγκιπας διέσχισε τη μεγάλη σάλα μ’ όλη τη σβελτάδα της νιότης του. Έφτασε στον θρόνο, στάθηκε κι υποκλίθηκε στον βασιλιά Κορόνα.

– Με ζήτησες, πατέρα;  ρώτησε.

– Ναι, αποκρίθηκε ο βασιλιάς. Έχω κάτι να σου πω.

– Τι συμβαίνει, πατέρα; Φαίνεσαι ανήσυχος!

– Άκουσέ με, παιδί μου. Εγώ πια μεγάλωσα. Φρόντισα το βασίλειό μας τόσα χρόνια τώρα, με όλες μου τις δυνάμεις. Έκανα ό,τι μπορούσα για να κάνω τον κόσμο μας καλύτερο. Όμως η ζωή πια τρέχει μ’ έναν ρυθμό που εγώ δε μπορώ ν’ ακολουθήσω. Οι άνθρωποι δεν ικανοποιούνται  πια εύκολα. Δεν τους αρκούν τα αγαθά που η πλούσια γη μας τους προσφέρει. Ζητάνε όλο και περισσότερα. Δε σέβονται τους νόμους μου. Για να σου πω την αλήθεια, νομίζω ότι κι εμένα με θεωρούν ανίκανο να κυβερνώ πια. Κι ίσως έχουν δίκιο.

– Τι ’ναι αυτά που λες, πατέρα; τον διέκοψε ο πρίγκιπας.

– Άφησέ με να ολοκληρώσω, επέμεινε ο βασιλιάς. Πήρα την απόφασή μου. Από αύριο το πρωί, θ’ αναλάβεις εσύ τα καθήκοντά μου. Ελπίζω ο Θεός να σε βοηθήσει ν’ αλλάξεις τα πράγματα και να βοηθήσεις τους ανθρώπους να βρουν την ευτυχία. Με την ευχή μου, παιδί μου.

Εκείνο το βράδυ ο πρίγκιπας δεν έκλεισε μάτι. Η απόφαση τού πατέρα του τον είχε βρει απροετοίμαστο. Συνειδητοποιούσε την τεράστια ευθύνη της διακυβέρνησης, που τώρα έπεφτε στους ώμους του. Προσπαθούσε να βρει τρόπους να αφυπνίσει τους ανθρώπους, να τους κάνει να ξαναβρούν το νόημα και τη χαρά της ζωής, τις αρετές του σεβασμού και της αλληλεγγύης…

Το άλλο πρωί τα νέα μεταδόθηκαν παντού. Ραδιόφωνο, τηλεόραση, διαδίκτυο πήραν φωτιά! Ο βασιλιάς Κορώνας αποσύρεται. Από σήμερα έχουμε καινούριο βασιλιά, τον γιο του, τον Κορωνοϊό. Πρώτος νόμος που ισχύει άμεσα :  Τα σχολεία και τα μαγαζιά κλείνουν. Τα γυμναστήρια, οι παιδικές χαρές, οι κινηματογράφοι, τα θέατρα, τα μουσεία, οι εκκλησίες κι όλοι οι χώροι όπου συγκεντρώνεται κόσμος κλείνουν.

Οι πολίτες θα μένουν στα σπίτια τους και θα βγαίνουν μόνο σε περίπτωση ανάγκης. Η ποινή για τους παραβάτες : θάνατος!

Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει την τρομερή είδηση.

– Δε μπορεί, κάποιο λάθος έχει γίνει , σκέφτονταν. Ένα κακόγουστο αστείο, ίσως…

Οι γηραιότεροι έσπευσαν να στείλουν εκπροσώπους στο παλάτι. Ο Κορωνοϊός όμως αρνήθηκε να τους δεχτεί κι όταν αυτοί επέμειναν, διέταξε τους φρουρούς να τους σκοτώσουν!

Οι μεσήλικες γιοι τους έτρεξαν να ζητήσουν εξηγήσεις. Όμως έτσι αγνόησαν κι αυτοί το νόμο και πλήρωσαν με τη ζωή τους!

Ήταν ξεκάθαρο:  θα έπρεπε να μείνουν όλοι στο σπίτι. Τα παιδιά σ’ όλον τον κόσμο σοκαρίστηκαν. Δεν καταλάβαιναν τι συνέβαινε. Στην αρχή χάρηκαν που έκλεισαν τα σχολεία και θα είχαν περισσότερο χρόνο για παιχνίδι. Όταν όμως συνειδητοποίησαν ότι δε θα μπορούν να βγαίνουν έξω, προβληματίστηκαν. Είδαν τους γονείς τους να μην πηγαίνουν στη δουλειά κι ανησύχησαν. Άκουσαν πώς τιμωρούσαν τους ανυπάκουους και το βρήκαν άδικο. Σκέφτηκαν να δοκιμάσουν κι εκείνα να μιλήσουν στο βασιλιά Κορωνοϊό.

Τι στο καλό! Θα σκότωνε και μικρά παιδιά;

Διάλεξαν τα πιο θαρραλέα, πρόσθεσαν στην παρέα και μερικά ακαταμάχητα γλυκούλια και τα ’στειλαν στο παλάτι. Ο βασιλιάς τελικά συμφώνησε να τα δει.

– Ο νόμος ισχύει για όλους ανεξαιρέτως, τους εξήγησε. Κι αν οι στρατιώτες λυπούνται τα παιδιά, είναι υποχρεωμένοι να σκοτώσουν τον παππού ή τη γιαγιά τους!      – Τους αγαπημένους μας; διαμαρτυρήθηκαν εκείνα.

– Αργά ή γρήγορα θα πέθαιναν, απάντησε κυνικά ο βασιλιάς.

– Μα έχουν τόσα πράγματα να μας δώσουν ακόμα, τόσα να μας πουν!

–Τότε θα ’πρεπε να τους χαρείτε όσο τους έχετε!

–Κι αυτούς που σκότωσες ήδη; ψέλλισε ένα πιτσιρίκι.

–Αν κυκλοφορούσατε ελεύθερα, σ’ αυτό το διάστημα θα είχαν σκοτωθεί περισσότεροι σε τροχαία ατυχήματα, απάντησε ψυχρά ο Κορωνοϊός.  Άλλωστε έπρεπε να σας δείξω πως δεν αστειεύομαι. «Αν δε με σέβεστε, να με φοβάστε.»

– Και με το σχολείο τι θα γίνει; ρώτησαν τα παιδιά. Δε θα ξαναπάμε;

-Πάντα γκρινιάζατε για το σχολείο, έτσι δεν είναι; είπε  εκείνος.

-Μα πώς θα περνάμε τη μέρα μας;

–Θα βλέπετε τηλεόραση, απάντησε εκείνος. Θα παίζετε στο κινητό και στο τάμπλετ. Αυτό δε ζητούσατε απ’ τους γονείς σας συνέχεια; Τα παιδιά κοιτάχτηκαν. Δε μίλησαν.

–Να καλούμε τους φίλους μας στο σπίτι; πετάχτηκε κάποιος.

–Ποιους φίλους; Αυτούς που ζηλεύετε, που προσβάλλετε, που τσακώνεστε συνέχεια; Ίσως σας κάνει καλό να μείνετε για λίγο μακριά. Να εκτιμήσετε τι είχατε!

-Και με ποιον θα κάνουμε παρέα;

– Με τη μαμά και το μπαμπά.

–Όλη μέρα;

-Γιατί όχι; Εσείς δεν παραπονιόσασταν πως συνέχεια δούλευαν και δεν είχαν αρκετό χρόνο για σας;                                                                                                      –Καμιά βόλτα με το αυτοκίνητο; ρώτησε κάποιος άλλος.

-Ούτε να το σκεφτείτε! Μου κάνετε και τους οικολόγους! Ξέρετε πόσο μολύνουν την ατμόσφαιρα τα καυσαέρια; Μπορείτε να πάτε έναν περίπατο κοντά στο σπίτι, ή μια βόλτα με το ποδήλατο. Να γυμναστείτε και λιγάκι.

Ξέρετε : «νους υγιής εν σώματι υγιή».

Σοφό ρητό αυτό!

-Εμείς με το μπαμπά πηγαίναμε στο δάσος, πετάχτηκε κάποιος.

–Ναι, κι ανάβατε φωτιές! απάντησε απότομα ο Κορωνοϊός. Μήπως σκοτώνατε και μερικά πουλάκια, έτσι για διασκέδαση;                                                                      -Εμείς προτιμούσαμε τη θάλασσα! είπε κάποιος άλλος.

–Κι αφήνατε τα σκουπίδια σας στην παραλία! θύμωσε ο βασιλιάς.

– Όχι, όχι, βασιλιά, βιάστηκαν να εξηγήσουν τα παιδιά. Εμείς στο σχολείο  έχουμε μάθει για τη ρύπανση, για την υπερθέρμανση του πλανήτη…                                    –Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτά; Εσείς!

–Μα όχι, όχι εμείς! διαμαρτυρήθηκαν τα παιδιά. Εμείς αγαπάμε τα ζώα, αγαπάμε τα δάση, αγαπάμε τον πλανήτη μας!

– Εσείς είστε υπεύθυνοι! επέμεινε υψώνοντας τη φωνή του ο βασιλιάς. Για τις πολικές αρκούδες που θα μείνουν χωρίς σπίτι επειδή λιώνουν οι πάγοι, για τις θαλάσσιες χελώνες που πνίγονται από τις πλαστικές σακούλες, για τα δελφίνια που παγιδεύονται στα δίχτυα, για τους πελαργούς που δεν έρχονται πια να φτιάξουν τη φωλιά τους στο καμπαναριό….

Για όλα εσείς φταίτε, μόνο εσείς! Οι προηγούμενες γενιές έζησαν δύσκολα χρόνια, χωρίς ανέσεις. Υποδέχτηκαν με χαρά τον ηλεκτρισμό, το αυτοκίνητο και τόσα άλλα που εσείς θεωρείτε δεδομένα αγαθά. Δεν ήξεραν όμως πως το πετρέλαιο που τους ζέσταινε, που κινούσε τα αυτοκίνητα, τα πλοία, τ’ αεροπλάνα  αλλά και τα εργοστάσια θα δημιουργούσε το φαινόμενο του θερμοκηπίου με όλες τις βλαβερές του συνέπειες. Δεν ήξεραν πως τα δάση είναι  ο μόνος τρόπος να καθαριστεί η ατμόσφαιρα της γης, γι’ αυτό και πρέπει να τα προστατεύουμε με κάθε τρόπο. Εσείς όμως τα ξέρετε όλα αυτά. Ξέρετε πως ο ήλιος κι ο αέρας είναι  ανεξάντλητες πηγές ενέργειας. Ξέρετε τα οφέλη της ανακύκλωσης και της αναδάσωσης.

Και τι κάνετε;

Σας ρωτάω: Τι κάνετε;

Τα παιδιά σώπασαν. Έμειναν αποσβολωμένα να τον κοιτούν. Προβληματίστηκαν με τα λόγια του. Συγκεντρώθηκαν να βρουν κάτι να πουν. Ένα απ’ τα μεγαλύτερα, πήρε το λόγο.

– Έχεις δίκιο, βασιλιά. Εμείς φταίμε. Κανένας άλλος. Φταίμε γιατί βλέπουμε, αλλά δεν διορθώνουμε. Έχουμε, αλλά δεν εκτιμούμε. Γνωρίζουμε, αλλά δεν αλλάζουμε.

–Ακριβώς! αναφώνησε ο βασιλιάς.

Οι άνθρωποι είναι εγωιστές και άπληστοι. Έχετε τα πάντα, αλλά δεν τα χαίρεστε!

Ζείτε στον παράδεισο κι έχετε βαλθεί να τον καταστρέψετε! Νομίζετε πως ολόκληρος ο πλανήτης  ανήκει σ’ εσάς και μόνο, και πως μπορείτε να κάνετε ότι σας αρέσει!

Ε, λοιπόν, όχι! Δεν θα σας αφήσω! Θα σας κρατήσω κλεισμένους στα σπίτια σας μέχρι να καταλάβετε τι σας λέω. Κι αφού το καταλάβετε καλά, να το εξηγήσετε και στους άλλους: στους φίλους, τους γονείς, τους συγγενείς, τους γείτονες…

–Εντάξει, βασιλιά, το καταλάβαμε! Θα βάλουμε τα δυνατά μας! υποσχέθηκαν τα παιδιά.

–Θα περιμένω όχι ν’ ακούσω, αλλά να δω τι κάνατε! Αποκρίθηκε ο βασιλιάς.

–Δηλαδή; απόρησαν εκείνα.

–Όταν  ο αέρας, τα ποτάμια κι οι θάλασσες καθαρίσουν, όταν σταματήσετε να τρυπάτε τη γη για πετρέλαιο και διαμάντια, όταν τα πουλιά και τα ζώα  μπορούν να ζουν εκεί που η φύση ορίζει, όταν τα δάση δε θα γίνονται βοσκοτόπια ούτε ξενοδοχεία, όταν οι πόλεμοι σταματήσουν κι η ειρήνη επικρατήσει στη γη, τότε κι εγώ θα αποσύρω το νόμο που σας φυλάκισε και θα σας αφήσω ελεύθερους να χαρείτε τη ζωή όπως της πρέπει.

–Και πώς θα τα πετύχουμε όλα αυτά;

– Αρχίστε να εκτιμάτε όσα αυτήν τη στιγμή έχετε: την υγεία σας, την οικογένειά σας, τους φίλους σας, το σπίτι και τα παιχνίδια σας, το σχολείο και τους δασκάλους σας, τον ήλιο, τη βροχή, το φεγγάρι και τ’ αστέρια. Διαβάστε, κατακτήστε τη γνώση και μοιραστείτε την. Μάθετε να σέβεστε τον εαυτό σας, το διπλανό σας, τη φύση και τα πλάσματά της. Η γη είναι το μεγάλο μας σπίτι. Αγαπήστε την. Και φροντίστε την. Με πράξεις. Τότε όλα θ’ αλλάξουν, σας δίνω το λόγο μου. Ο βασιλιάς σταμάτησε.

Κοίταξε ένα-ένα τα παιδιά κι οι άκρες των χειλιών του σα να ξεκίνησαν να σχηματίσουν ένα χαμόγελο .

– Πηγαίνετε τώρα, τους είπε μαλακά.

Και τα παιδιά αποχώρησαν προβληματισμένα. Πολύ προβληματισμένα…

ΤΕΛΟΣ

Αφηστε ενα σχολιο

Η παρούσα φόρμα συλλέγει το όνομα σας και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση, ώστε να μπορέσουμε να απαντήσουμε στο σχόλιο σας. Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε το Privacy Policy της ιστοσελίδας μας.

error: