Home > Hot ! > Με Παρη-σία (ηλεκτρονικό τεύχος Σεπτέμβριος 2017)

Με Παρη-σία (ηλεκτρονικό τεύχος Σεπτέμβριος 2017)

Γράφει η

Πάρη Ντελκή

 

 

Ποιος είναι ο πατέρας του χλοοτάπητα των Ωρεών ή μήπως έχει μητέρα;

Ποιος τελικά κάνει τα έργα η κυβέρνηση ή οι Δήμοι;

Κι εμείς δεν ξέρουμε τι να πρωτοπιστέψουμε τελικά.

Λαμβάνουμε μήνυμα επιτυχίας για το Δήμο Ιστιαίας – Αιδηψού για τον χλοοτάπητα που θα μπει και στη συνέχεια λαμβάνουμε άλλο ενημερωτικό δελτίο Τύπου από τους βουλευτές με τη συνολική δαπάνη του Υπουργείου για τα έργα σε ολόκληρη την χώρα!

Αντίστοιχα δελτία λάβαμε και με το Κασταλία και πραγματικά αναθαρρήσαμε σαν είδαμε πως κάτι κινείται, όλο και κάτι προγραμματίζεται. Κι αυτό είναι καλό!

Όμως κύριοι της κυβέρνησης ή των Δήμων, κατανοητή η επικοινωνιακή πολιτική και κάθε πολιτικός, είτε της Κεντρικής πολιτικής σκηνής, είτε του  Αυτοδιοικητικού στίβου θέλει να επιδεικνύει την δράση του. Αποδεκτό!

Αλλά εμάς τους πολίτες μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα και όχι η οποιαδήποτε δήλωση.

Υπάρχει έργο; Υπάρχει κινητικότητα; Λύνονται προβλήματα;

Το μόνο που αχνοφαίνεται μετά την έλευση του καλοκαιριού είναι μια τουριστική περίοδος με  αρκετό κόσμο, που φέτος δεν έκλεισε τις πόρτες της ως συνήθως στις 15 Αυγούστου.

Αργά αλλά μεθοδικά μεγαλώνει η τουριστική περίοδος ακόμη και για την Εύβοια.

Περισσότερα ξενοδοχεία ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες παρέμειναν ανοικτά ολόκληρο τον Σεπτέμβριο κι αυτό σημαίνει πως η τοπική οικονομία φέτος λειτούργησε με περισσότερους ανθρώπους άρα περισσότερα χρήματα κινήθηκαν στην αγορά μας.

Πολλοί βέβαια λανθασμένα κάνουν παράπονα για την ποιότητα των τουριστών. Άραγε αναρωτήθηκαν ποτέ, ποια είναι η ποιότητα των υπηρεσιών που εμείς παρέχουμε;

Πόσο ανταγωνιστικοί είμαστε απέναντι στην Κρήτη ή την Ρόδο ή την Κέρκυρα;

Πόσο πια να πουλήσουμε το ωραίο μας περιβάλλον που εμείς οι ίδιοι δεν το προστατεύουμε ιδιαίτερα;

Πόσο να πουλήσουμε τις καθαρές μας θάλασσες όταν αποτελεί κοινό μυστικό πως οι βιολογικοί καθαρισμοί, τόσο της Ιστιαίας, όσο και της Αιδηψού δεν λειτουργούν απόλυτα ικανοποιητικά;

Είναι δεοντολογικό και νόμιμο να υποστηρίζει ο Δήμος έναν ιδιώτη, αναρωτιούνται στα τραπεζάκια της πλατείας Ιστιαίας οι πολίτες, ενώ υπάρχουν πολλοί στον ίδιο κλάδο παραγωγής κι ίσως πολύ καλύτεροι στη δουλειά τους;

Άγνωστο ή ανερμήνευτο το κίνητρο!

Κι ιδιαίτερα όταν αυτό γίνεται στην αιχμή της συγκεκριμένης εργασίας;

Προβλήματα με την μαύρη εργασία απασχολούν όλους σχεδόν τους κλάδους  κι αυτό γιατί, ιδιαιτέρως με την αύξηση των ηλεκτρονικών συναλλαγών, πολλοί που βρίσκονται χωρίς άδεια επιτηδεύματος μικροί ή μεγάλοι σε ηλικία κάνουν μεγάλη ζημιά σε όλους όσους προσπαθούν να είναι συνεπείς ως πολίτες, απέναντι σε ένα κράτος που προσπαθεί να πείσει πως αναπτύσσεται.

Αναπτύσσεται κόντρα την οικονομική εξαφάνιση της μεσαίας τάξης την εξαθλίωση των φτωχών οικογενειών και με ένα χειμώνα που ευτυχώς φαίνεται να καθυστερεί!

Μια μέρα έφτασε στο γραφείο του palmosev.gr, ένα video. Οι γονείς των παιδιών που το τράβηξαν και πρωταγωνιστούν μας το παρέδωσαν.

 

Οι εποχές αλλάζουν και πάντα τα παιδιά μας ξαφνιάζουν με τις ικανότητές τους. Γιατί; Απλά χρησιμοποιούν την τεχνολογία απλά κι εύκολα κι αποτυπώνουν με  το δικό τους τρόπο προβλήματα.

Αναρωτιούνται ποιος φταίει γι αυτά; Αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν κλειστές παιδικές χαρές, γεμάτες σκουπίδια; γιατί ο Δήμος δεν τις φτιάχνει αφού δεν επιτρέπεται να λειτουργούν χωρίς άδειες;

Πολλά θέματα ταυτόχρονα.

Ακόμη περιμένουμε να ολοκληρωθεί η παιδική χαρά της Ιστιαίας στον πάνω Πλάτανο. Από τα περσινά Χριστούγεννα η Δήμαρχος έλεγε πως θα είχε ολοκληρωθεί.

Που σκόνταψε;

Στον Άγιο Νικόλαο; Στην παλαιότερη εκκλησία της Ιστιαίας όπου και ανήκει η αυλή της παιδικής Χαράς;

Κι αν είναι έτσι γιατί να μην υπάρξει μια εναλλακτική λύση;

Να βρεθεί ένας καταλληλότερος χώρος χωρίς νομικά ή περιβαλλοντικά προβλήματα με καθαρό ιδιοκτησιακό καθεστώς και να αξιοποιηθεί από το Δήμο για χάρη των μικρών του πολιτών;

Η αλήθεια είναι πως οι γονείς δε μπορούν να αφήνουν τα παιδιά τους χωρίς παιχνίδι, ούτε πάντα μπορούν να πληρώνουν εισιτήριο στα υπαίθρια λουνα-πάρκ για τα αστέρια τους!

 

Τα εθνικιστικά μηνύματα στον ρημαγμένο  δρόμο μεταξύ Ωρεών Τσοκαϊτη ήταν μια άσχημη αρχή, που έγινε στα τέλη του καλοκαιριού. Δε  μπορεί να πει κανείς πως δημιουργεί απορία αλλά με βεβαιότητα δημιουργείται θλίψη από το θέαμα.

Σ’ ένα δρόμο που η θάλασσα νίκησε το ανθρώπινο έργο, σε ένα δρόμο που νομικά δεν είναι βέβαιο αν πρέπει να διέρχονται αυτοκίνητα, από ένα σημείο και μετά -λόγω Natura 2000- έρχεται ο δήθεν αγανακτισμένος να αντιδράσει με ποιον τρόπο;

Να γράψει τι;

Να υποστηρίξει τι; συνθήματα άλλων εποχών εν έτει 2017;

Θέλουμε ή όχι η παγκοσμιοποίηση έχει κάνει εύκολη και γρήγορη τη μετακίνηση πληθυσμών. Ο πόλεμος αναγκαστική την μετακίνηση.

Οι λαοί πλησιάζονται αλλιώς. Οι πολιτισμοί κι οι άνθρωποι αγκαλιάζονται.

Όχι πάντα χωρίς προβλήματα, αλλά  ιστορικά λάθη δε πρέπει  να επαναλαμβάνονται.

Τι σημαίνει εθνικισμός πια; Πόσο απαρχαιωμένη είναι αυτή η οπτική όταν με το διαδίκτυο αγκαλιάζουμε τον κόσμο και τις δυνατότητές του σε δευτερόλεπτα;

Έτσι απλά με το πληκτρολόγιο και το ποντίκι μας!

Κι όμως μετά το πρώτο κρούσμα, στο δρόμο των Ωρεών με πολύ άσχημο τρόπο αυτό το είδαμε για δεύτερη φορά στο Δημοτικό και Νηπιαγωγείο του πρόσφατα αναπτυγμένου σχολείου στο Πευκί.

Και η  συνέχεια «σεβασμού» της κρατικής περιουσίας έγινε …με το Λύκειο Ιστιαίας.

Αλήθεια τι περιθώρια αφήνουμε ως κοινωνία να υπάρχουν τέτοιες δράσεις;

Πως επιτρέπουμε ως κοινωνία χώροι που η γνώση μόνο έχει θέση να μπαίνει με όποιο τρόπο η απαξίωση κι η αλητεία;

Διότι περί αλητείας πρόκειται. Ούτε ιδεολογία υπάρχει ούτε επιχειρήματα, απλά οργή, ή ακόμη χειρότερα ανάγκη  κοινωνικής προσοχής!

Γιατί η κρίση θα πρέπει να είναι η καραμέλα που χρησιμοποιείται σε κάθε περίπτωση;

Γιατί εύκολα προσπερνάμε και δείχνουμε να ξεπερνάμε τέτοια περιστατικά;

Μήπως με τη σιωπή μας – κι αναφέρομαι κυρίως στους αιρετούς- που δεν έκαναν καμία τοποθέτηση επί του θέματος, επιτρέπουμε την ανάπτυξή τους;

Μήπως δε θα πρέπει να υπάρχει εκατοστό περιθώριο από την περιφρούρηση μιας δημοκρατίας;

Τι καινούργιο φρούτο είναι η …ένδυση φασιστικών σημάτων και «ιδεών» με τον μανδύα των αρχαιοελληνικών συμβόλων και δε συμμαζεύεται;

Έλλειψη γνώσης και Παιδείας προκαλεί τέρατα.

Έρχονται κάποιες στιγμές που επισκέψεις ανθρώπων από το παρελθόν ξυπνάνε μνήμες, που τα σημάδια τους στην καρδιά μας μένουν ανεξίτηλα.

Κι αυτό γιατί συνέβαλαν με τον τρόπο τους σε μια πορεία αναγέννησης για τον τόπο μας ότων στήριξαν με τη δουλειά τους την μοναδική εβδομαδιαία εφημερίδα που κράτησε ο τόπος στα χέρια του.

Η Σωτηρία Κατσούλη μέρος της Οδύσσειας του εντύπου, μετέφερε την εφημερίδα μας τον «Παλμό της Β. Εύβοιας» κάθε βδομάδα, από τον Αλμυρό στη Γλύφα για να μπει στο F/B κι από ‘κει να παραληφθεί από τον διανομέα μας τον Βασίλη Μπρίκο και να τοποθετηθεί σ’ όλα τα περίπτερα και στη συνέχεια να μοιραστεί τους συνδρομητές.

Στη φωτογραφία στο γραφείο μας είναι μπροστά από μερικά πρωτοσέλιδα της εφημερίδας που η ίδια έπιανε στα χέρια της πρώτη από όλους, αν εξαιρέσεις το τυπογράφο μας τον Γιώργο Κουσιαρή και τον ιδρυτή του Παλμού τον Γιώργο Τσιντσίνη.

Χρονικά δεν υπάρχει μεγάλη απόσταση, αλλά από τότε μόλις είκοσι μήνες, που έγινε η μετάβαση από την έντυπη στην ηλεκτρονική μορφή της εφημερίδας.

Πλέον το palmosev.gr, κυκλοφορεί στα κινητά, τα τάμπλετ, τους υπολογιστές σας, ως ηλεκτρονική εφημερίδα, άμεσα!

Άσε που παρέχει την ευκαιρία στους συνδρομητές να έχουν πρόσβαση σε όλο το αρχειακό υλικό των τευχών, έντυπων και ηλεκτρονικών.

Βέβαια θα μου πείτε κάποιοι άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, αλλά η απάντηση –όσο σκληρή κι αν είναι- σ’ αυτό είναι μια.

Δημιουργούνται νέες ανάγκες νέες συνθήκες νέες θέσεις εργασίας σε μια διαθρωτική αλλαγή των οικονομιών.

Πίσω από το «Μ’ ένα κλικ πάντα κοντά σας» βρίσκονται άλλοι άνθρωποι  όπως προγραμματιστές που μεταφέρουν κείμενα, φωτογραφίες, video, ιδέες, προτάσεις, ακολουθώντας όχι εύκολα πάντα τις επιταγές των σύγχρονων απαιτήσεων.

Θλιβερό καθήκον κληθήκαμε να τελέσουμε όταν συνοδέψαμε τον φίλο, το δάσκαλο, τον συντοπίτη μας, μακαριστό Γιώργο στην τελευταία του κατοικία.

Καλό ταξίδι μειλίχιε Γιώργο…

 

Αφηστε ενα σχολιο

error: