Home > Επιστολες - Ανακοινωσεις > Χρήστος Ζάκκας: «Ας παρθούν αποφάσεις για τον χαρακτήρα της περιοχής»

Χρήστος Ζάκκας: «Ας παρθούν αποφάσεις για τον χαρακτήρα της περιοχής»


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Απαγόρευση του κυνηγιού για μια δεκαετία στο Μικρό και Μεγάλο Λιβάρι

Χρήστος Ζάκκας: «Ας παρθούν αποφάσεις για τον χαρακτήρα της περιοχής»

 

Αγαπητή εφημερίδα Παλμός της Βόρειας Εύβοιας,

Φλαμίγκο στο Λιβάρι στα Κανατάδικα Ιστιαίας

Φλαμίγκο στο Λιβάρι στα Κανατάδικα Ιστιαίας

«Παίρνω αφορμή από άρθρο που δημοσιεύτηκε –στο πρωτοσέλιδο, μάλιστα– την 30η Δεκέμβρη με αφορμή την επίσκεψη της κ. Λιβανίου στους υδροβιότοπους της περιοχής, καθώς και μια σειρά από καταγγελίες κυνηγών της περιοχής για προσπάθειες απαγόρευσης της δραστηριότητας της θήρας στις προαναφερθείσες περιοχές από ιδιώτη. Λόγω της ιδιότητάς μου ως Ομοσπονδιακός Θηροφύλακας στην περιοχή, αλλά και ως δασοπόνος, γνωρίζοντας δηλαδή πολύ καλά το αντικείμενο, οφείλω να δώσω μια απάντηση, ώστε να λύσουμε κάποιες απορίες και παρεξηγήσεις και, αν είναι δυνατόν, να αρχίσουμε και μια συζήτηση για το τι πραγματικά θέλουμε για το Μικρό και το Μεγάλο Λιβάρι Ιστιαίας.

 

Ξεκινώντας θα ήθελα να παραθέσω την απόφαση του Δασαρχείου Ιστιαίας σχετικά με τη θήρα στις συγκεκριμένες περιοχές: «Απαγορεύουμε το κυνήγι όλων των θηραμάτων για μια δεκαετία επί συνολικής εκτάσεως 1544,238 στρεμμάτων, που περιλαμβάνει τις βαλτώδεις εκτάσεις και τις υδάτινες πλωτές επιφάνειες των υγροτόπων Μικρό και Μεγάλο Λιβάρι, καθώς και τη χερσαία έκταση που εκτείνεται μεταξύ της βορειοδυτικής πλευράς του Μεγάλου Λιβαριού και της θάλασσας, και την είσοδο των κυνηγών σε αυτές είτε πεζή είτε με πλωτά μέσα με ή χωρίς μηχανή».

Δεν μπορεί κανένας να κάνει «λάστιχο» τη συγκεκριμένη απόφαση και να απαγορεύει το κυνήγι συνολικά στην περιοχή. Και δεν μπορεί κανένας ΙΔΙΩΤΗΣ να απαγορεύει νόμιμη δραστηριότητα που ασκείται πέριξ της απαγορευμένης περιοχής, γιατί μπορεί να βρεθεί απέναντι στη δικαιοσύνη. Η απόφαση μιλά για τις υδάτινες πλωτές επιφάνειες και τις βαλτώδεις εκτάσεις και αφορά 1544 στρέμματα, και μόνο αυτά, και μόνο τη χερσαία έκταση από το Μεγάλο Λιβάρι και προς τη θάλασσα.

Όσον αφορά τώρα τις οικολογικές ευαισθησίες που έχουν αρκετοί, το πρώτο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι άργησαν πάρα πολύ να αναπτύξουν τέτοιες ευαισθησίες. Όταν συντελούνταν τεράστια οικολογικά εγκλήματα στην περιοχή, πού βρίσκονταν; Το κυνήγι σαν δραστηριότητα στην περιοχή δεν είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών. Ασκείται εδώ και μια εκατονταετία. Η οικολογική υποβάθμιση της περιοχής συντελέστηκε, και εξακολουθεί τα τελευταία 30 χρόνια.

Να αναφέρω στο σημείο αυτό πως ο συγκεκριμένος βιότοπος είναι μεταναστευτικός σταθμός υδρόβιων και παρυδάτιων πτηνών και δεν αποτελεί τόπο φωλεοποίησής τους. Βέβαια, υπάρχουν και περιπτώσεις που έχουμε φωλεοποίηση και παραμονή για όλο το χρόνο, αλλά αυτό αφορά ελάχιστο αριθμό πτηνών (μόλις έξι περιπτώσεις τα τελευταία 5 χρόνια).

Όταν στην εισαγωγή μου ανέφερα ότι έχω γνώση του αντικειμένου, μόνο τυχαίο δεν είναι. Εδώ και αρκετά χρόνια (περίπου 10), για 10 μήνες το χρόνο και μια φορά το 10ήμερο, πραγματοποιώ μετρήσεις στα θηρεύσιμα κυρίως πτηνά που υπάρχουν στην περιοχή στα πλαίσια του προγράμματος «Φαινολογία της μετανάστευσης των θηρευσίμων υδροβίων στην Ελλάδα», που πραγματοποιεί η Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδας. Στα πλαίσια, μάλιστα, ενός επιστημονικού προγράμματος που αφορούσε συνολικά την ορνιθοπανίδα της χώρας μας και πραγματοποιήθηκε το 2014-15, πραγματοποίησα και επιπλέον μετρήσεις σε όλη την ορνιθοπανίδα της περιοχής των Λιβαριών.

Το προσωπικό μου συμπέρασμα από όλες αυτές τις παρατηρήσεις, όλων αυτών των χρόνων, είναι πως η περιοχή όντως παρουσιάζει ενδιαφέρον, αλλά η βιοποικιλότητα δεν είναι και τόσο μεγάλη.

Τι πραγματικά θέλουμε για την περιοχή; Αυτό πρέπει να είναι το αντικείμενο συζήτησης και εδώ πρέπει να γίνουν οι προτάσεις. Θέλουμε η περιοχή να μπει στη «γυάλα» και απλώς να την επισκεπτόμαστε για αναψυχή και παρατήρηση; Μα τότε εκτός από το κυνήγι θα πρέπει να απαγορεύσουμε και κάθε άλλη δραστηριότητα γιατί θα υπάρχει όχληση της ορνιθοπανίδας. Να απαγορεύσουμε τη γεωργία; Και σε πόση απόσταση; Και με τη μονάδα ιχθυοκαλλιέργειας που υπάρχει; Και με τον οικισμό που έχει δημιουργηθεί –και πώς δημιουργήθηκε;– στου Τσοκαΐτη, τι θα γίνει; Και η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής; Βέβαια αυτή είναι το καλοκαίρι…

Ποιος λογικός άνθρωπος πιστεύει πως το κυνήγι μπορεί να αποτελέσει μεγαλύτερη πηγή όχλησης από τις προαναφερθείσες δραστηριότητες;

img065img066

Και μήπως κάποια στιγμή πρέπει να δούμε και την υποβάθμιση του Μεγάλου Λιβαριού; Καθώς έχουμε επικράτηση κυρίως της αλοφυτικής βλάστησης και σταδιακή εξαφάνιση κάποιων ειδών που προτιμούν το γλυκό ή υφάλμυρο νερό (Typha sp., scirpus sp. κ.λπ.).

Καλό είναι, λοιπόν, πριν αρχίσουμε να ξεστομίζουμε διάφορα λεκτικά «πυροτεχνήματα» ικανοποιώντας την οικολογική ευαισθησία της κοινής γνώμης, να καλέσουμε όλους όσους πραγματικά ενδιαφέρονται σε μια συζήτηση για να παρθούν αποφάσεις για τον χαρακτήρα της περιοχής, το τι πραγματικά είναι ωφέλιμο και τι θέλουμε να γίνει τώρα και στο μέλλον. Διαχείριση αειφορική δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής και όλα γίνονται αποσπασματικά και πρόσκαιρα. Ελπίζω η παρούσα επιστολή να αποτελέσει την αφετηρία για έναν διάλογο μεταξύ όλων των ενδιαφερόμενων, για τη συγκρότηση ενός φορέα διαχείρισης και τη λήψη αποφάσεων».

Σας ευχαριστώ

 

Με τιμή,

 

Χρήστος Ζάκκας

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



Αφηστε ενα σχολιο

Η παρούσα φόρμα συλλέγει το όνομα σας και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση, ώστε να μπορέσουμε να απαντήσουμε στο σχόλιο σας. Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε το Privacy Policy της ιστοσελίδας μας.

error: