Home > Αθλητικά > Κάτι παραπάνω από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι…

Κάτι παραπάνω από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι…


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Περπατώντας από τα αποδυτήρια μέχρι τον διάδρομο της φυσούνας, πλέον λίγα μέτρα τον χώριζαν από την είσοδο στον αγωνιστικό χώρο. Λίγα μόνο μέτρα, αλλά συνάμα και τόσο βασανιστικά. Μήνες προετοίμαζε τον εαυτό του για εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ του Οκτώβρη. Όλος ο κόσμος καιρό τώρα περίμενε εκείνη την ημέρα. Μία από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία εφημερίδες της Ισπανίας, η Marca, τον είχε προϊδεάσει ότι «πρόκειται να σου κάψουν τα αυτιά», εννοώντας φυσικά ότι έμελλε να ακούσει.

Όταν ο Λουίς Φίγκο αποφάσιζε το καλοκαίρι του 2000 να αφήσει την Μπαρτσελόνα, για τη χάρη και τα χρήματα (60 εκατομμύρια ευρώ) της Ρεάλ Μαδρίτης, εκείνο το βράδυ -το «βράδυ της επιστροφής του προδότη»- θα ήταν και το δυσκολότερο της καριέρας του. Μέρος και εκείνος μιας μακροσκελούς λίστας όσων πήραν τη βαρύγδουπη απόφαση να μετακομίσουν από την μία στη άλλη πλευρά.

Κάθε φορά που ο Φίγκο πλησίαζε στο σημαιάκι του κόρνερ, εκτός των όσων άκουγε, κάθε λογής αντικείμενο προσγειωνόταν δίπλα του. Στο φύλλο αγώνα, εκτός των «συνηθισμένων», καταγράφηκαν 3 κινητά τηλέφωνα, μια αλυσίδα ποδηλάτου, αρκετά τούβλα και -το αποκορύφωμα της βραδιάς- μια …γουρουνοκεφαλή. Όντας το μήλον της έριδος την εποχή εκείνη, αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε δύο ομάδες όπου οι μεταξύ τους αναμετρήσεις ξεπερνούν τα στενά όρια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.

Η Ρεάλ Μαδρίτης συνδέεται σημειολογικά με την βασιλεία και θεωρείται η ποδοσφαιρική εκπρόσωπος του κεντρικού ισπανικού κράτους και της κυρίαρχης εθνότητάς του, των Καστιγιάνων. Εκφράζει με τον πιο απόλυτο και αυθεντικό τρόπο, το τρίπτυχο «Θεός – Βασιλιάς – Ποδόσφαιρο», βασικό στοιχείο της ισπανικής ή καλύτερα καστιγιάνικης κουλτούρας.

Σε διαφορετικό εθνικό και πολιτιστικό δρόμο κινείται η Καταλονία και η Βαρκελώνη, που παραδοσιακά ήταν η γη όπου καρποφόρησαν «διαλυτικές» για τη συνοχή του ισπανικού κράτους και της βασιλείας ιδέες. Για το κεντρικό κράτος της Μαδρίτης και τους εκπρόσωπούς του, οι Καταλανοί ήταν οι «διασπαστές», οι «αμφισβητίες». Οι «ανατρεπτικοί». Από την αντίπαλη όχθη εκτοξεύονται κατηγορίες για «καταπιεστές» των εθνικών δικαιωμάτων των μειονοτήτων.

H αντιπαράθεση θα φουντώσει στη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο (1939-1975), όπου η Μπαρτσελόνα μετατρέπεται σε εθνικό σύμβολο, σε άοπλο στρατό της Καταλονίας. Ο Φράνκο είδε στη Ρεάλ Μαδρίτης το αθλητικό είδωλο που θα μπορούσε να αποτελέσει την τιμή της Ισπανίας και του κεντρικού κράτους ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις των μειονοτήτων. Έτσι προσπαθεί να μεταβάλλει τη Ρεάλ σε ισπανική υπερδύναμη, γεγονός που στα μάτια του καταπιεσμένου κόσμου θα αντικατοπτρίζει στο εξής την ομάδα του καθεστώτος, την ίδια στιγμή που η Μπαρτσελόνα εκφράζει την αντίσταση στο καθεστώς και την ελπίδα της ελευθερίας. Πλέον το μόνο μέρος που οι Καταλανοί θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν ελεύθερα την γλώσσα τους ήταν το γήπεδο της Μπαρτσελόνα, το Καμπ Νου.

Φυσικά ο αντίλογος με μορφή επιχειρημάτων ταλανίζει ακόμη και σήμερα τις σχέσεις «στοργής» των δύο συλλόγων. Από τη στιγμή που ο Φράνκο ήταν παντοδύναμος κυρίως μέχρι την δεκαετία του ΄60,για ποιο λόγο η Ρεάλ άρχισε να κατακτά τίτλους από εκείνη τη δεκαετία και ύστερα και όχι νωρίτερα; Πώς κατάφερε η Μπαρτσελόνα να είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα με το καθεστώς εναντίον της μέχρι τη δεκαετία του ΄60; Αν ο ίδιος ο Φράνκο δεν έδινε άδεια να κατασκευαστεί το Καμπ Νου, σε μια περίοδο που η Μπαρτσελόνα είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τι τύχη θα είχε;

Ερωτήματα που μέχρι και σήμερα ψάχνουν να βρουν απαντήσεις. Ενισχύοντας έτσι τη φήμη και την ιστορία των αναμετρήσεων των δύο αυτών ομάδων. Ρωτήστε άλλωστε και τον Λουίς Φίγκο, κάτι παραπάνω γνωρίζει…

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: