Home > Αρθρα - Επικαιροτητα > Με Παρρησία Φ. 120

There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Όλα θα μπορούσαν να συμβούν… Ακόμη και αυτό. Να έχει συζητηθεί εν κρυπτώ, μεταξύ Αντιπεριφερειάρχη,  Βουλευτών, Δημάρχων και των συμβούλων των πλειοψηφιών, το θέμα της ΤΕΡΝΑ, στο κλειστό συμβούλιο -απουσία των δημοσιογράφων- που έγινε τη Δευτέρα 1 Αυγούστου στην Ιστιαία. Κανείς δεν το έμαθε ποτέ… Και πιθανόν, κανέναν από τους αιρετούς δεν θα απασχολούσε, αν δεν υπήρχε τόσο οξεία κοινωνική αντίδραση, όσο και διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, στην περιοχή Μαντουδίου και Αγίας Άννας, όταν λίγες μέρες αργότερα (ακριβώς μία εβδομάδα μετά) αγανακτισμένοι πολίτες απαίτησαν ενημέρωση και παρέμβαση του Δημοτικού Συμβουλίου, στα σχέδια της ΤΕΡΝΑ.

 

 

Αν η ΤΕΡΝΑ προχωρήσει σε βιομηχανοποίηση της περιοχής Μαντουδίου, με εγκαταστάσεις υψηλής όχλησης αυτό δε θα επηρεάσει μόνο την γειτονική Αγία Άννα, αλλά ολόκληρη την Βόρεια Εύβοια. Το πανέμορφο φυσικό τοπίο, για το οποίο όλοι μας καμαρώνουμε, δεν θα  παραμένει για πολύ στη διάθεση την δική μας ή των παιδιών μας. Αν δημιουργηθεί ΒΙ.ΠΕ., αυτό θα μας θίξει όλους.

 

Με εκκλησία του Δήμου της αρχαίας Ελλάδας έμοιαζε η έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στο Μαντούδι, την Παρασκευή 12 Αυγούστου. Οι αιρετοί στις θέσεις τους και οι πολίτες επίσης. Δεν υπήρχε εκατοστό κενού χώρου. Το ενδιαφέρον του κόσμου μεγάλο και οι παραλείψεις της Κεντρικής Πολιτείας πολλές. Τόσες, όσες να χωρίζουν τους πολίτες σε δυο στρατόπεδα. Να τους διαιρούν σε «δήθεν» προνομιούχους εργαζόμενους και σε άνεργους. Σε βολεμένους και μη. Στους έξυπνους και στα κορόιδα. Σε πλούσιους και φτωχούς. Έτσι για να μπορεί να  τους χειραγωγεί η Πολιτεία ευκολότερα.

Η πολιτική αποδυνάμωση του Δήμου

Το ψέμα του Καλλικράτη αρχίζουμε σιγά – σιγά να το γευόμαστε. Να το νοιώθουμε στο πετσί μας, να το καταλαβαίνουμε. Όχι μόνο δεν υπάρχει Αυτο-Διοίκηση, όχι μόνο δεν υπάρχει ευθύνη και έλεγχος του τόπου μας από τους αιρετούς, αλλά οι Δήμαρχοι πλέον θα πρέπει να βαφτιστούν ως νέοι φοροεισπράκτορες. Πού ακούστηκε να αποφασίσουν άλλοι για το τι θα γίνει στον τόπο μας; Γιατί η Πολιτεία στερεί το δικαίωμα του Δήμου, από την στιγμή που τον αναγορεύει, ΩΣ ΠΡΩΤΟ να διαχειρίζεται τους παραγωγικούς συντελεστές που έχει στη διάθεσή του, ενώ ταυτόχρονα τον εξαναγκάζει να αυξήσει για παράδειγμα τα τέλη και ο,τιδήποτε άλλο, προκειμένου να αποκτήσει κάποια σχετική οικονομική αυτονομία;

Γιατί ο Δήμος δεν έχει ούτε καν δικαίωμα γνωμοδότησης για την περιοχή του; Γιατί η Περιφέρεια θα πρέπει να αποφασίζει και να εγκρίνει, αν δεν αφουγκράζεται τη φωνή του πολίτη;

 

Το δίλλημα που αντιμετώπισε το Δ.Σ. Μαντουδίου – Λίμνης – Αγίας Άννας, είχε να κάνει με τον καταλληλότερο χειρισμό της χωροθέτησης της γης του Δήμου. Οι δυο κατηγορίες με σαφώς διαχωρισμένους προσανατολισμούς. Με κόπο η Αγία Άννα χτίζει σιγά – σιγά τουριστική υποδομή. Από την άλλη πλευρά το Μαντούδι απαρτίζεται στην μεγάλη του πλειοψηφία από βιομηχανικούς εργάτες που, τα τελευταία χρόνια, παραμένουν εν δυνάμει και περιμένουν άνεργοι, μήπως και υπάρξει στον τόπο κάποια επενδυτική δραστηριότητα που θα τους δώσει εργασία. Οι διαπληκτισμοί και οι τόνοι ανέβηκαν πολύ. Αρκετές φορές τόσο, όσο για να διακόψουν τη συνεδρίαση –μια φορά- και τις εισηγήσεις λαϊκών και αιρετών, από πολλές αντιδράσεις του κοινού.

Το αίτημα ένα: Να σταλεί στην Περιφέρεια ψήφισμα αντίδρασης του Δ.Σ. για τη δράση της ΤΕΡΝΑ.

Ο δούρειος ίππος της εργασίας

Είναι αλήθεια ότι αν δεν έχεις εισόδημα, μια οποιαδήποτε θέση εργασίας φαντάζει άπιαστο όνειρο. Σε πολλές περιπτώσεις αυτή την ανάγκη δυστυχώς την εκμεταλλεύονται πολλοί. Στην πιο ανώδυνη κοινωνικά περίπτωση εργοδότες που «βγάζουν από τη μύγα ξύγκι» και στη χειρότερη περίπτωση ορισμένοι από τους πολιτικούς που αναπτύσσουν ολόκληρο πελατειακό σύστημα και ισχυρή λαϊκή δεξαμενή ψήφων. Στην περίπτωση του Μαντουδίου, αν αναλογιστούμε τον αριθμό των ανέργων και τον τοποθετήσουμε απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους θα διαπιστώσουμε, ότι αυτοί που θίγονται είναι όσοι ασχολούνται με τη  γεωργία, την αλιεία, τον τουρισμό, που από μια ανεξέλεγκτη βιομηχανική δράση πιθανόν να καταστραφούν.

Η λύση του αγροτικού management

Ο οποιοσδήποτε εξαγριωμένος Μαντουδιανός ή Αγιανιώτης, θα πρέπει αντί να στρέφει την οργή του απέναντι στον γείτονα, τον φίλο, τον συντοπίτη του, να τη στρέψει απέναντι σε μια Κεντρική Πολιτεία απούσα. Να πιέσει όχι μόνο να μην γίνει η ΒΙ.ΠΕ., αλλά να αναπτυχθούν άλλες μορφές παραγωγής φιλικής στο περιβάλλον και συντονισμένης με τις υπόλοιπες δράσεις που υπάρχουν σε ολόκληρη την Βόρεια Εύβοια. Όλοι αποδέχονται ένα Β.ΙΟ.ΠΑ. (βιοτεχνικό πάρκο χαμηλής όχλησης) ή ένα ΒΙ.ΠΑ. (βιομηχανικό πάρκο μέσης όχλησης). Κανείς δεν αρνείται τη λειτουργία μεταλλείων η εργοστάσιων που δεν έχουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις για μας και τα παιδιά μας. Το παρελθόν μας δίδαξε ότι η …μονοκαλλιέργεια, (εξόρυξη λευκόλιθου) μπορεί προσωρινά να αποφέρει μεγάλα οφέλη, αλλά σε βάθος χρόνου η μοναδική εξειδίκευση απογυμνώνει την όποια περιοχή από τη δυναμική που οφείλει να έχει μέσα στον χρόνο.

 

Σωστή η επισήμανση του Στάθη Λιαγκάκη: Αν η ΤΕΡΝΑ είχε σκοπό να επανασυστήσει την εξορυκτική της δράση, γιατί άραγε καταστρέφει την όποια της υπάρχουσα υποδομή, και γιατί δεν το έχει ξεκινήσει ήδη;

Ο ρόλος της αντιπολίτευσης

Ο οξύς λόγος του εκπροσώπου της μείζονος μειοψηφίας Γιάννη Περήφανου, δεν έπεισε τους πλέον υποψιασμένους, για τις οικολογικές του ευαισθησίες, λόγω των πολλαπλών αναφορών σε προσωπικές αντιπαραθέσεις του, τόσο με τον Δήμαρχο Ανέστη Ψαρρό, όσο και με τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Χρήστο Τζαχρήστο.

 

Συγκινήθηκε ο Δήμαρχος, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, οι Δημοτικοί σύμβουλοι που συνεργάστηκαν μαζί του. Για τον γραμματέα Αντώνη Κωσταντή, που  χρόνια τώρα είναι στη θέση του. Πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντα συνεπής στη δουλειά του. Πάντα παρών, χαμογελαστός και αποδοτικός. Ό,τι έκανε το έφερνε σε πέρας τις περισσότερες φορές με επιτυχία. Και τώρα που φεύγει, λόγω συνταξιοδότησης, όλοι έχουν να θυμηθούν κάτι καλό. Το φιλότιμο, τη σωστή δουλειά και την καλή συνεργασία.

 

Η οικογένεια Μπρούσκου στα Κανατάδικα είχε άγιο. Μια τεράστια φτελιά ξεριζώθηκε από ξαφνικό μπουρίνι και ευτυχώς δεν προκάλεσε τραυματισμό ή ιδιαίτερες ζημιές στο σπίτι. Όμως όταν πέφτουν τα δέντρα με τέτοιο παράδοξο τρόπο, πέρα από την ανησυχία για άσχημα σημάδια οικολογική επιβάρυνσης, αισθάνεσαι πως χάνεις κάτι πολύτιμο. Στη σκιά αυτού του δέντρου έγιναν πολλά. Όλοι έχουν να θυμούνται όμορφες οικογενειακές στιγμές, που μοιράστηκαν με φίλους για πολλές δεκαετίες.

 

Ο ελεύθερος χρόνος των μικρών παιδιών τώρα το καλοκαίρι, προβληματίζει πολλούς γονείς. Ιδιαίτερα τις εργαζόμενες μητέρες. Η ατάκα «βαριέμαι, τι να κάνω» είναι η καλύτερη σκυτάλη στο γονιό. Μπορεί εκτός από το κολύμπι, ή το παιχνίδι που είναι απολύτως απαραίτητο να στρέψει το παιδί του και στη ανάπτυξη της δημιουργίας μέσα από την τέχνη. Συνήθως η δουλειά των γονιών, είναι αυτή  που δίνει τους καρπούς της στο μέλλον. Η δημιουργικότητα σε κάθε ηλικία είναι η καλύτερη ψυχική ανταμοιβή. Έτσι δικαίως καμαρώνει ο μικρός Θωμάς για τα έργα του. Μπράβο και καλή συνέχεια.

 

Ευτυχώς στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας δεν προέκυψε ή δεν αναφέρθηκε κανένα θετικό δείγμα του ιού του Δυτικού Νείλου μέχρι σήμερα. Από τα κουνούπια το γλυτώσαμε το δάγκωμα. Από την αναμενόμενη αύξηση  του Φ.Π.Α. αποκλείεται. Από 13% στο 23%, δεν είναι και μικρή αύξηση. Απλά από το Σεπτέμβριο, η Ελληνική οικογένεια θα αρχίσει περικοπές και στο φαγητό. Αν κόψουμε και το σουβλάκι, που αποτελεί την οικονομικότερη έξοδο για φαγητό, θα θυμηθούμε, θέλουμε – δεν θέλουμε το εθνικό μας φαγητό την …φασολάδα.

Πέρασε το Πάσχα του καλοκαιριού. Πάει και ο Δεκαπενταύγουστος μαζί με τις τελευταίες ελπίδες τουριστικής και οικονομικής ανάκαμψης, εν μέσω κρίσης. Κι όμως τα τηλεοπτικά κανάλια επιμένουν να προβάλλουν ορισμένες τουριστικές περιοχές, που είναι μετά τα μεσάνυχτα πάντα …«τίγκα» στο νεαρόκοσμο. Στη δική μας περιοχή, η αποτίμηση είναι αρνητική. Φέτος κινήθηκε όλο και μικρότερος αριθμός εκδρομέων και έμεινε συνολικά λιγότερες μέρες. Την τιμητική τους βέβαια είχαν -εκτός από τις παραλίες- και τα σούπερ-μάρκετ. Πολλοί από τους εκδρομείς, φιλοξενήθηκαν και έκαναν τα μπάνια τους, μαγειρεύοντας σπίτι.

 

Όλοι είχαν πολλές εναλλακτικές λύσεις. Η αντζέντα της τριήμερης αργίας ήταν γεμάτη. Η Εστουντιαντίνα, η καλύτερη ορχήστρα της χώρας ήταν στη Μονοκαρυά και η υποδοχή της από τον κόσμο ήταν ενθουσιώδης. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και παρά τον συνωστισμό, όλα τελικά διευθετήθηκαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Στο Νέο Πύργο, ο εορτασμός της Κοίμησης συνδυάστηκε όπως κάθε χρόνο με το πατροπαράδοτο πια παζάρι. Στο Ασμήνιο έγινε για μια ακόμη χρονιά η περιφορά του επιταφίου της Θεοτόκου. Τελετή που για σειρά δεκαετιών, ακολουθείται από πλήθος πιστών.

Η ομπρέλα της οικονομικής κρίσης, στη χώρα μας πάντα παραμένει η οικογένεια. Αυτή που θα στερηθεί για να βγει το παιδί, στο κλαμπ, να φορέσει τη μάρκα που θέλει και να έχει το απαραίτητο χαρτζιλίκι. Η οικογένεια, που με το θεσμό της προίκας παλαιότερα, εξασφάλισε ιδιόκτητο σπίτι σε κάθε μέσο Έλληνα, αυτή η οικογένεια σήμερα θα στεγάσει το άνεργο παιδί της μέχρι και την μέση ηλικία, αυτή που δεν θα αφήσει να φανεί η τρύπα στον οικογενειακό προϋπολογισμό.

 

Εκείνο το βράδυ, δεν έφαγε κανείς. Τα φαγητά που μας σέρβιρε η αγαπημένη μας συμμαθήτρια Ελένη Σπυροπούλου – Καλαβριώτη, όπως και τα γλυκόπιοτα κεράσματά της, ήταν όπως πάντα πολύ νόστιμα. Αλλά οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους, νιώθαμε διαδοχικά κύματα συγκίνησης, έκπληξης, απορίας, χαράς, όταν ξαναβλέπαμε μετά από πολλά χρόνια, τους φίλους ή τα φλερτ της εφηβείας μας. Αρκετοί είχαμε φυλάξει αυτές τις πολύτιμες αναμνήσεις στην καρδιά μας και η Ελένη Μπαλαλά (άλλη συμμαθήτρια), φρόντισε να μας ξεσηκώσει έναν – έναν. Τηλεφώνησε, συνεννοήθηκε και τελικά μας μάζεψε. Και μαθητές και καθηγητές. Η επιτυχία της βραδιάς ήταν το χαμόγελο που είδα στα μάτια του φίλου μου, του Γιάννη του Σφακιανού και του Ηλία του Κοσικαρίδη, μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια. Τη χαρά που μοιραστήκαμε με τους καθηγητές μας, όταν σαν παιδαρέλια χαζεύαμε από κοντά πια τον κατάλογο που μας τρόμαζε κάποτε. Θυμηθήκαμε τις πλάκες τα πειράγματα και ταυτόχρονα τα όρια εκείνης της εποχής. Αυστηρά και καθορισμένα με πρωτεύουσα σημασία στο ήθος πρώτα και στη πνευματική καλλιέργεια στη συνέχεια. Πάντα θα χρωστάμε στους δασκάλους μας, ένα μεγάλο κομμάτι από την όποια μας εξέλιξη.  Κάτι τέτοιες συγκεντρώσεις μας θυμίζουν τι αξίζει στη ζωή μας. Ένα απλό χαμόγελο από έναν δικό σου άνθρωπο είναι αρκετό να σε γεμίσει χαρά.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: