Home > Hot ! > “Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσους αγωνίστηκαν, αλλά κι όσους πουλήθηκαν κι έγιναν εξωμότες”

“Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσους αγωνίστηκαν, αλλά κι όσους πουλήθηκαν κι έγιναν εξωμότες”





Αυτός ο προβολέας του άρματος, τι τρομερή εικόνα, τι εντύπωση από σκηνές αποκάλυψης.
Για πολλά χρόνια με τυραννούσε σαν εφιάλτης.
Λίγο πριν από την έξοδο.
Η κορύφωση του εφιάλτη, οι πιό τραγικές ώρες, η απελπισμένη προσπάθεια να φύγεις, να βρεις καταφύγιο…..
Δεν μπόρεσα ποτέ να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που μας έσωσε, τον αδελφό μου, εμένα και τρία ακόμη παιδιά. Όταν δεν άνοιγαν οι πόρτες αυτός που μόλις είχε γυρίσει από την εξορία με τα μέτρα αμνήστευσης του Παπαδόπουλου μας έδωσε γωνιά να κρυφτούμε. Αρχιτέκτονας στο επάγγελμα ,,μέλος του λόχου Λόρδος Μπάϋρον στην κατοχή, έκλαιγε και μονολογούσε.. δεν ξέρετε τι κάνατε απόψε, ούτε οι Γερμανοί δεν τόλμησαν να κατεβάσουν τα τανκς…
Το ξημέρωμα όταν άρχισαν οι επιχειρήσεις της αστυνομίας στην οδό Στουρνάρη τον αποχαιρετήσαμε και φύγαμε.
Δεν θέλαμε να τον κάψουμε.
Το πως φύγαμε, το πως σωθήκαμε από τους μαινόμενους μπάτσους και το πως φτάσαμε σπίτι μας είναι πλοκή για ταινία. Νομίσαμε ότι σωθήκαμε, αλλά το ξημέρωμα της 19ης ή της 20ης του Νοέμβρη η αστυνομία ήρθε και μας συνέλαβε και τους δύο.
Το μετά είναι άλλη μεγάλη ιστορία.
Έσπασα την σιωπή μου μόνο για να τιμήσω τον άνθρωπο αυτό που δεν κατάφερα ποτέ να ξαναδώ. Είναι βαθιά χαραγμένη η μορφή του και η φωνή του στο μυαλό μου.
Έγραψα γιατί αυτό το ευχαριστώ που δεν είπαμε βασάνιζε και τον αδελφό μου για πολλά χρόνια.
Πέρασε κοντά μισός αιώνας αλλά οι εικόνες, οι ήχοι περνάνε μπροστά μου σαν ταινία. Δεν ξέρω αν θα βρω την δύναμη και την αντοχή να γράψω κάποτε όλα όσα έζησα τότε. Κάποιες συγκυρίες με κάνανε να ζήσω πρωτόγνωρες εμπειρίες.
Πολλοί έχουν γράψει για τα γεγονότα μέσα στο Πολυτεχνείο. Αυτό που δεν έχει γραφτεί είναι το αμέσως μετά. Βγαίνουμε και παύουμε να είμαστε όλοι μαζί.
Αρχίζει ο αγώνας της ατομικής σωτηρίας.
Ο καθένας μόνος του.
Είναι διαφορετική η συλλογική διαχείριση του φόβου από την διαχείριση του φόβου του μοναχικού που αγωνίζεται να σωθεί.
Ήμουν τυχερός που όλο αυτό το πέρασα με τον αδελφό μου. Δεθήκαμε με δεσμούς ισχυρότερους από τους δεσμούς του αίματος.
Για να τιμήσω την μνήμη του γράφω αυτά τα φορτισμένα λόγια. Συγχωρέστε με…
Αυτές οι λίγες χιλιάδες νέοι που ξεπέρασαν τον εαυτό τους, την λογική και τον φόβο θα είναι για πάντα ο εφιάλτης της κάθε εξουσίας.
Όσοι και αν πουλήθηκαν το μεγαλείο εκείνης της αυθόρμητης εξέγερσης δεν θα ξεχαστεί.
Το Πολυτεχνείο ακόμα και σαν χώρος θα είναι εκεί, ακόμα και όταν όλοι θα έχουμε φύγει από την ζωή, για να αναπαράγει μνήμες, ελπίδες, φόβους, αγώνες και αγωνίες.
Δεν θα ξεχάσω το γιατί εξεγερθήκαμε αλλά κυρίως το περιεχόμενο του ξεσηκωμού και τα όνειρα μας.
Όσο ζω θα θυμάμαι, θα δίνω τις μάχες και θα φωνάζω.
Είμαστε εδώ, κουφάλες δεν ξοφλήσαμε!!
Δημήτρης Σταματογιαννόπουλος

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr

There are no slides in this slider.


There are no slides in this slider.


Αφηστε ενα σχολιο

Η παρούσα φόρμα συλλέγει το όνομα σας και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση, ώστε να μπορέσουμε να απαντήσουμε στο σχόλιο σας. Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε το Privacy Policy της ιστοσελίδας μας.

error: