Home > Hot ! > Μνήμες από παλιά παζάρια…. «Πάνω αλώνια, Κάτω αλώνια, Κατσιρέλος και Ξηριάς»

Μνήμες από παλιά παζάρια…. «Πάνω αλώνια, Κάτω αλώνια, Κατσιρέλος και Ξηριάς»


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Ο ήχος από τα τάκα –τάκα, η μυρωδιά από την καμένη ζάχαρη του μαλλιού της γριάς και η τσίκνα από τα σουβλάκια, γεννάνε παλιές θύμησες που συνδέονται με μια μόνο λέξη. Παζάρι Ιστιαίας.

Σκαλίζοντας τις παιδικές μου αναμνήσεις, όταν το παζάρι γινόταν στην πλατεία της Ιστιαίας, θυμάμαι ακόμη τους καυγάδες με τη μητέρα μου, για τις μικρές αγορές που δεν ήταν απαραίτητο να γίνουν και στα παιδικά μου μάτια φάνταζαν σαν θησαυροί παραμυθένιοι. Σαν παιδιά εντυπωσιαζόμασταν από τον πολύ κόσμο που κατέβαινε από τα χωριά, για να αγοράσει ζεστά ρούχα για το χειμώνα, κάλτσες, εσώρουχα, είδη οικιακής χρήσης και διάφορα άλλα πράγματα, που τότε η τοπική αγορά δεν διέθετε.

Ποιός ξεχνά τη μυρωδιά του χαλβά Φαρσάλων, που μας συνοδεύει μέχρι και σήμερα;

Οι αναμνήσεις από τα παλιά παζάρια είναι πολλές και ξετυλίγονται σαν κουβάρι, σκορπίζοντας άρωμα θαλπωρής μιας ξεχασμένης εικόνας. Παλιοί Ξηροχωρίτες μας φωτίζουν -με τις αναμνήσεις τους- καλύτερα το θεσμό του παζαριού, που χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Τότε που «η οριοθέτηση της Ιστιαίας ήταν γνωστή σαν «Πάνω αλώνια – Κάτω αλώνια – Κατσιρέλος και Ξηριάς», όπως είχε πει ο Παναγιώτης Συκιώτης, γνωστός μηχανικός της Ιστιαίας.

«Το παζάρι έδινε ζωή στον τόπο και ειδικά παλαιότερα όταν στα πάνω αλώνια γινόταν ζωοπανήγυρη τότε, πολύ πριν το 1960, στα Πάνω αλώνια (περιοχή σήμερα κοντά στο νεκροταφείο της Ιστιαίας). Οι τσιγγάνοι κρατούσαν το εμπόριο των ζώων στα χέρια τους. Άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια κατέφταναν από τα χωριά, με τους ιδιοκτήτες τους και, κοντά στην παλιά εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, γινόταν ένας μικρός πλειστηριασμός. Όσοι κατέβαιναν από τα χωριά, αφήνανε τα ζώα τους στο χάνι του Λιαπόπουλου, έβαζαν καθαρές φορεσιές και πήγαιναν στο παζάρι.

Οι τσαμπάσηδες από απέναντι και πολλοί Καρδιτσιώτες, συνέθεταν το σκηνικό της εποχής πριν τον πόλεμο. Στη σημερινή Αστυνομία, απέναντι, στήνονταν άλλο παζάρι, με πρόβατα και γίδια, ενώ μόνο τη Μεγάλη Πέμπτη, γίνονταν το εμπόριο των αρνιών».

Όπως θυμάται ο Βαγγέλης Βιτάνος, «η τότε Κοινότητα Ιστιαίας, διέθετε τα δικά της ξύλα και τσίγκια, που γράφανε πάνω ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΙΣΤΙΑΙΑΣ. Μετά το 1946 η Ιστιαία έγινε Δήμος. Εκείνη τη χρονιά, το 1946, ήταν το πρώτο παζάρι που έγινε μετά τον πόλεμο. Είχαν έρθει πολλοί Χαλκιδαίοι και άλλοι παζαριώτες που έκαναν σκηνές. Από την επόμενη χρονιά έγιναν οι γνωστές μέχρι σήμερα παράγκες. Πριν από τον πόλεμο και μέχρι το 1925-1935 το παζάρι της Ιστιαίας γινόταν γύρω από την περιοχή που σήμερα στεγάζεται το Α΄ Δημοτικό Σχολείο. Μετά, μεταφέρθηκε στην πλατεία. Εκείνη την εποχή και μέχρι την δεκαετία του ’30, κάθε εβδομάδα, μπροστά στην Κοίμηση της Θεοτόκου γινόταν ένα άλλο παζάρι, με τα οικιακά σκεύη της εποχής, δηλαδή κανάτια και γενικά πήλινα είδη, νταβάδες, τσουκάλες, στάμνες, μέχρι φρούτα και λαχανικά. Μέχρι και το 1947 η διάρκεια του παζαριού, ήταν δεκαπέντε μέρες, αργότερα δέκα μέρες και σήμερα επτά.

Παλιά έρχονταν τα καλύτερα εμπορικά του Βόλου, για να πουλήσουν ολόκληρες προίκες των νοικοκυριών. Ο κόσμος, παρόλο που δημιουργούνταν προβλήματα υγιεινής, από την έλλειψη τουαλέτας, ήθελε το παζάρι της πλατείας, γιατί έδινε ένα ξεχωριστό χρώμα στη περιοχή».

«Για δέκα μέρες», θυμάται η Μαίρη Δημητρίου, «πολλά νοικοκυριά δεν μαγείρευαν και απολάμβαναν τα αρνιά και τα κοκορέτσια του παζαριού. Ο φωτισμός δεν επαρκούσε από την Ηλεκτρική και ολόκληρος ο χώρος του παζαριού φωτίζονταν με λουξ.

Η τότε διαρρύθμιση των παραγκών, γινόταν με ξεχωριστό τρόπο, μιας και ο κάθε παζαριώτης είχε από πριν καθορίσει το χώρο και το εμπόρευμα της παράγκας του. Στο κεντρικότερο σημείο ήταν τα παιδικά, με ρούχα και παιχνίδια, που έφταναν μέχρι και το ιερό της εκκλησίας. Τότε, που η πλατεία Ιστιαίας είχε και πεύκα, σχηματίζονταν διάφορες τέντες και στήνονταν πρόχειρα φωτογραφεία εποχής. Για τους παλιούς Ξηροχωρίτες ο πατέρας του Ζαχαρία, γνωστού φωτογράφου εποχής, εξυπηρετούσε τις τότε ανάγκες της φωτογράφησης. Πίσω από τις παράγκες ήταν τα γανωματίδικα και τα σαγματοποιεία. Με λαιμαριές, καπιστράνες, σαμαράκια και είδη για τα άλογα και τα ζώα, γενικά.»

«Στο πάνω μέρος του παζαριού δεν λείπανε και οι λοταρίες», όπως θυμάται ο Βαγγέλης Βιτάνος. «Ερχόταν ο Νιόνιος συγκεκριμένα και πολλοί άλλοι, που τελικά έγιναν μόνιμοι κάτοικοι της Ιστιαίας, αργότερα. Ακόμη θυμάμαι τους αδελφούς Σχορετσιανίτη και τους λουκουμάδες που σερβίριζαν τότε. Λίγη από την πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα του παζαριού, θυμάμαι ακόμη και σήμερα που αυτές οι εικόνες πια έχουν ξεθωριάσει…».

Απόσπασμα από το βιβλίο της Πάρης Ντελκή “Άνθρωποι και Ιστορίες η Βόρεια Εύβοια της καρδιάς μας”

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



Αφηστε ενα σχολιο

Η παρούσα φόρμα συλλέγει το όνομα σας και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση, ώστε να μπορέσουμε να απαντήσουμε στο σχόλιο σας. Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε το Privacy Policy της ιστοσελίδας μας.

error: