Home > Αρθρα - Επικαιροτητα > Με Παρρησία Φ. 200

There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Τον τελευταίο καιρό όλο και ακούγεται συχνότερα η φράση αυτό «θα δοθεί σε ιδιώτη». Θα κλείσει η Τεχνική Υπηρεσία, θα δοθεί η καθαριότητα σε ιδιώτες το «Βοήθεια στο Σπίτι» θα διαδεχθεί η όποια κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση…

 

 

Τι γίνεται; φαίνεται ότι τον Δημόσιο χαρακτήρα πολλών υπηρεσιών υποκαθιστούν ή πρόκειται να υποκαταστήσουν ιδιωτικές επιχειρήσεις; Το κράτος πρόνοιας, οι δωρεάν παροχές στους πολίτες, οι ανταποδοτικές  υπηρεσίες δεν θα υπάρχουν πια; Μήπως ετοιμάζονται στην Ελλάδα οι σύγχρονοι δουλοπάροικοι του 21ου αιώνα; Η αγγαρεία θα διαδεχτεί το πενθήμερο και το οκτάωρο;

 

Ήδη δουλεύουμε περισσότερο, απολαμβάνοντας τα μισά εισοδήματα με αμείωτες τις τιμές όλων των καταναλωτικών αγαθών.

 

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέου τύπου «ανάπτυξη». Ανάπτυξη των πολυεθνικών που θα τσαλαπατήσουν στο πέρασμά τους αυτοαπασχολούμενους, μικροεπιχειρηματίες, εργαζόμενους, νέους, μεσήλικες….

 

Βρισκόμαστε μπροστά σε μικρού τύπου «εκρήξεις» για το κοινό καλό από διαφορετικές όμως πλευρές.

 

Από τη μια ζητάμε δημοκρατία, ισοπολιτεία, ισονομία και από την άλλη τα απορρίπτουμε. Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο που έγινε στην Ιστιαία, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του πολύμαχου θέματος της υδροδότησης των Γιάλτρων κι όχι μόνο, εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους.

 

Στημένος καυγάς μεταξύ Λαϊκής Συσπείρωσης και Χρυσής Αυγής  φάνηκε να καλύπτει το ίδιο το θέμα, όπως και την ανάγκη επίλυσής του. Όπως φάνηκε εκ των υστέρων όλοι γνώριζαν ποιοι θα εμφανιστούν στο Δ.Σ. και τι θα πουν. Η ένταξη που δημιουργήθηκε και οι διαξιφισμοί κάλυψε το ζητούμενο. Για άλλη μια φορά ένα πολιτικό παιχνίδι στην πλάτη του απλού πολίτη που ανοίγει την βρύση του και φοβάται να χρησιμοποιήσει το δώρο του θεού. Το νερό.

Έτσι αντί να φανεί ένα φως στο τούνελ, το θέμα του νερού σκεπάστηκε για μια ακόμη φορά ενώ σε όλους έμεινε η πικρή επίγευση του καυγά.

 

Όλοι έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη και να υπερασπιστούν ένα θέμα. Σε μια δημοκρατία δεν χωράνε ανισότητες εκπροσώπησης. Αλλά δεν χωράνε και τσαμπουκάδες από όποια πλευρά…

 

Ασφαλώς και είναι δύσκολο να τηρηθούν οι ισορροπίες και να χαραχτεί η χρυσή τομή. Πολλοί φοβούμενοι την ίδια την επανάληψη της ιστορίας και την έλλειψη των ορίων  της βίας που μπορεί να  χρησιμοποιηθεί αδιακρίτως σήμερα εναντίον των μεταναστών, αύριο εναντίον των αριστερών, μεθαύριο εναντίον των δημοσιογράφων και ούτω καθεξής, ξεπερνούν το όριο και κάνουν ατυχείς ίσως χαρακτηρισμούς.

 

Από την άλλη πλευρά άλλοι εκμεταλλευόμενοι την δικαιολογημένη οργή του κόσμου απέναντι σε ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, απλά «αλωνίζουν», πατώντας πάντα  με ασφάλεια στο έλλειμμα παιδείας, που εύστοχα αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει και γι αυτό φροντίζουν να γεμίζουν τα κενά της με «κατηχητικά» πολιτικών πιστεύω και παραδοχών που είναι αρκετά μακριά όμως από την ιστορική γνώση και αλήθεια.

 

Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να ακούσουν πως κάποιος σωτήρας υπάρχει. Κάποιος θα μπορέσει να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να την οδηγήσει σε κάμπο για παχιές αγελάδες. Όμως αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Δυστυχώς πολύ απέχει το όνειρο από την αλήθεια. Η επιθυμία από την υλοποίησή της. Ακόμη κι αν φύγουν όλοι οι αλλοδαποί από την χώρα, ακόμη κι αν σιγήσει κάθε δημοκρατική φωνή αυτό δε σημαίνει ότι θα μπορέσουμε να ζήσουμε χωρίς να κοπιάζουμε καθημερινά για τον επιούσιο. Όποιος κι αν λάβει την εξουσία αύριο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δε θα μπορέσει να διαφοροποιήσει καθόλου το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας για τον απλούστατο λόγο, που ονομάζεται παγκοσμιοποίηση.

 

Σε συνδυασμό με τις διαθρωτικές αλλαγές που ζούμε, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, με τη διάχυση της ανεξέλεγκτης πλέον πληροφορίας και τα ανομικό σκηνικό που στραγγαλίζει την Νότια Ευρώπη θα μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός η διαφοροποίηση μιας χρεωμένης Ελλάδας.

 

Μιας Ελλάδας που στήνει νομοσχέδια το πρωί και μέχρι το βράδυ τα αναθεωρεί. Μιας χώρας που οι πολίτες στο σύνολό μας τα ‘χουμε χαμένα. Πολλοί που προσδοκούν μια αληθινή κοινωνική επανάσταση που θα φέρει την κάθαρση, δε φαίνονται διατεθειμένοι ακόμη να πάρουν θέση. Κι αυτοί που παίρνουν παλαντζάρουν. Κόμματα διαλύονται και ανασυντίθενται εξ αρχής με τα ίδια πρόσωπα. Πρόσωπα που τη μια παραιτούνται και ακολουθούν ξένη προς το κόμμα τους πορεία και στη συνέχεια επανακάμπτουν. Εμείς όμως οι πολίτες μέχρι πότε θα πρέπει να σβήνουμε από τη μνήμη μας την πρόσφατη ιστορία;

 

Μέχρι πότε θα πρέπει να ακολουθούμε πρόσωπα και όχι ιδέες;

 

Με το σχέδιο «Αθηνά» θα μείνει μόνο να θυμόμαστε τη θεά της Σοφίας να κάνει …τρέλες.

 

Σχολές κλείνουν μετονομάζονται κι οι φοιτητές και κυρίως οι σπουδαστές βρίσκονται σε απόγνωση. Ένα μήνυμα που έλαβα είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης. «Ονομάζομαι Αριστείδης Καπόλος, είμαι φοιτητής στο τμήμα μηχανολόγων μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Π.Δ.Μ. με έδρα την Κοζάνη. Την Τετάρτη έφτασε στην σχολή ενα έγγραφο με το οποίο μας αλλάζουν το όνομα της σχολής μου σε Μηχανολόγων Μηχανικών (Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης). Αυτό μας έπιασε απροετοίμαστους και η αλήθεια είναι ότι είμαστε όλοι σε απόγνωση, γιατί εμείς μηχανολόγοι μηχανικοί θέλαμε να σπουδάσουμε και όχι ξαφνικά να μας μετονομάζουν με αποτέλεσμα να χάνουμε κάποια από τα δικαιώματα μας και να έχουμε στο πτυχίο μας πάνω μια παρένθεση. Ποιο σοβαρό πανεπιστήμιο θα μας δεχτεί μετά για μεταπτυχιακές σπουδές η ποιος εργοδότης για να βρούμε μια δουλειά
Σας μιλώ σε εσάς μήπως μπορείτε να μας βοηθήσετε με κάποιο τρόπο
γιατί από το Υπουργείο δεν παίρνουμε απάντηση, ούτε εμείς ούτε οι καθηγητές μας και την άλλη εβδομάδα υπογράφεται η αλλαγή του ονόματος, έτσι 400 φοιτητές μένουν στο κενό. Ποιος θα μπορέσει να μας εξηγήσει γιατί όλο αυτό;  Απαιτούμε να μην αλλάξει τίποτα στο όνομα της Σχολής  μας Εδώ και 2 χρόνια φοιτητής εδώ δεν έχω ηρεμήσει ποτέ, για να μπορέσω να σπουδάσω το αντικείμενό μου. Όλο πάντα θα μας αλλάζουν κάτι χωρίς να ξέρουμε που βαδίζουμε»;

 

Αρχίζει σιγά – σιγά να προετοιμάζεται προεκλογικό σκηνικό. Στα πλαίσια αυτά πυκνώνουν οι επισκέψεις και οι δράσεις των βουλευτών μας. Ίσως όμως και το ενδιαφέρον των πολιτών. Όπως και στην προγραμματισμένη  συνέλευση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που έγινε στην Ιστιαία την Τετάρτη  6 Μαρτίου, με την παρουσία του Βαγγέλη Αντωνίου μέλους  της Κ.Ε. επιτροπής. Όλοι ενημερώθηκαν για τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και για μια σειρά θεμάτων που  αφορούν τις θέσεις του κόμματος  (φορολογικό, κατώτατος μισθός κλπ.)

 

Παράλληλα κι ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής του νομού μας Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος συναντήθηκε με εκπροσώπους της Ένωσης προσωπικού Λ.Σ. των Ν. Εύβοιας – Βοιωτίας και  Ν.Α. Φθιώτιδας, ενώ η πρώην βουλευτής του ΛΑ.ΟΣ. Ουρανία Παπανδρέου έκανε δημόσια την παραίτησή της από το κόμμα. Εν αναμονή των αλλαγών λοιπόν.

Στο φόρτε τους, λόγω Αποκριάς, οι εθιμικές συνεστιάσεις Συλλόγων και Σωματείων και πολλοί είναι εκείνοι που ανταποκρίνονται στα καλέσματα, παρά τη γενική φτώχεια και στριμούρα. Κι όσο να πεις, το κατά κεφαλήν αντίτιμο είναι «αλμυρούτσικο», ειδικότερα αν προσθέσεις στο μενού, τα ποτά και τη λαχειοφόρο που ακολουθεί. Με τα ίδια χρήματα, οποιοδήποτε ζευγάρι θα μπορούσε να φάει και να γλεντήσει αλλού πλουσιοπάροχα.

Πλην όμως, οι κοινωνικές υποχρεώσεις του καθενός, συγγενικές ή …πατριωτικές ανάγκες, μας παρωθούν να συνωστιζόμαστε στις συνεστιάσεις, από τις οποίες και οι Διοικήσεις των Συλλόγων βγάζουν και κάποιο κέρδος, για να συντηρούνται.

Εκεί ακριβώς επικεντρώνω το σχόλιο…. Στο κέρδος από αυτές τις συνεστιάσεις και στο ταμείο που δημιουργείται εξ αιτίας τους.

Όσοι λοιπόν διοικούν τους Συλλόγους, προτείνω ταπεινοφρόνως να δαπανήσουν τα όποια (έστω και λίγα) περισσεύματα, για να ανακουφίσουν επείγουσες ανάγκες των φτωχότερων μελών τους, γειτόνων ή γνωστών.

Οι καιροί μας επιβάλλουν αυτήν την αλληλεγγύη, που πρέπει να προτιμηθεί από την «πολυτέλεια» άλλων πρωτοβουλιών, όπως π.χ. εκδρομές και άλλα πανηγυράκια ή αγορές εξοπλισμών, σκευών και επίπλων, που μπορεί προς ώρας να περιμένουν και δεν είναι πραγματικά αναγκαία στην παρούσα φάση.

Αυτές οι ομάδες πολιτισμού, λαογραφίας κτλ. πρέπει να δικαιολογούν την ύπαρξή τους πρωτίστως επιδεικνύοντας την κοινωνική τους ευαισθησία, με άμεσες και πρακτικές παρεμβάσεις, που θα ανακουφίσουν κάποιους πάσχοντες και πένητες συνανθρώπους τους. Άμεσα, αθόρυβα και αποτελεσματικά, με τρόφιμα εκεί που πεινούν, με καύσιμα σε μια οικογένεια που κρυώνει, με φως σε μια άλλη που ζει στο σκοτάδι, τσοντάροντας στα έξοδα μιας χειρουργικής επέμβασης κ.ο.κ.

Εύκολο, αν ξεχάσουν κάποιοι ενδεχόμενες ανάγκες για επίδειξη και -κυρίως- αν ο καθένας μας μπει για ένα λεπτό νοερά στη θέση εκείνου που υποφέρει και απελπισμένα ζητάει βοήθεια.

 

Πριν κλείσουμε τέσσερα χρόνια αδιάλειπτης κυκλοφορίας και σε δύσκολες εποχές αγγίξαμε τα πρώτα 200 φύλλα μας. Για όλους εμάς τους εργαζόμενους στην εφημερίδα είναι και ένας μικρός άθλος η έκδοση κάθε νέου φύλλου. Όμως αισθανόμαστε το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου δίπλα μας και γι αυτό σας ευχαριστούμε συνεχίζοντας με επιμονή και αγάπη να δουλεύουμε για τον τόπο μας.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: