Home > Αρθρα - Επικαιροτητα > Με Πάρη-σια Φ.130

There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Πάνε μερικά χρόνια που κάποιος γνωστός μου, μου έστειλε ένα βιντεάκι με ένα mail. Η ιστορία έδειχνε ένα πείραμα. Θα προσπαθήσω να σας το περιγράψω, γιατί αξίζει κανείς να προβληματιστεί με το μήνυμα που βγαίνει. Έλεγε λοιπόν πως αν βάλεις ένα βατραχάκι σε μια κατσαρόλα με μπόλικο δροσερό νερό, το βατραχάκι δεν θα δυσαρεστηθεί, ακόμη κι αν η θερμοκρασία του νερού αρχίζει σιγά – σιγά να αυξάνεται. Μια γλυκιά ζέστη μουδιάζει το βατραχάκι κι όταν πια το νερό είναι καυτό και το βατραχάκι αρχίζει να βράζει, είναι πολύ αργά να πηδήξει έξω απ’ το καυτό νερό. Αν το είχαν βάλει στην κατσαρόλα με καυτό νερό, κατευθείαν θα πηδούσε έξω. Όμως αυτό το αργό ανέβασμα της θερμοκρασίας, αποδυνάμωσε την ικανότητά του να πεταχτεί έξω απ’ την κατσαρόλα και να ζήσει. Η ιστορία με απλά λόγια μας λέει, πως η δύναμη της όποιας αντίστασης μπορεί να καμφθεί σιγά – σιγά. Οι βίαιες κινήσεις δεν φέρνουν καλά αποτελέσματα.

Έτσι και στη χώρα μας. Σιγά – σιγά μας «μπούκωσαν» με χιλιάδες καταναλωτικά προϊόντα που από εντυπωσιασμό θαυμάζαμε και αγοράζαμε, χωρίς να αναρωτηθούμε, ούτε μια φορά αν μας είναι χρήσιμα. Αργά – αργά μάθαμε να βιώνουμε ένα καπιταλιστικό σύστημα και να δρέπουμε καρπούς, που ποτέ δεν ιδρώσαμε για να παράξουμε. Εμείς είμαστε αυτοί που εισπράξαμε κάποτε τα καταναλωτικά δάνεια μέσω καρτών, που πήραμε είτε εορτοδάνειο, είτε διακοποδάνειο, εμείς αγοράσαμε το τζιπ των 2000 κυβικών, το πανάκριβο κινητό και τον υπολογιστή για να παίζουμε μόνο παιχνίδια ή να σερφάρουμε στο διαδίκτυο.

 

Εμείς είμαστε το βατράχι στην ιστορία. Το βατράχι που ξέχασε την δυνατότητά του να πηδά και να απεγκλωβίζεται. Θαμπωθήκαμε από τα πανάλαφρα παπλώματα και ξεχάσαμε τις «καραμελωτές» και τις «μπαστές» μας. Στρώσαμε τα σπίτια μας με μοκέτες και περσικά χαλιά και πετάξαμε τις παραδοσιακές μας καρπέτες. Διαβάζουμε Κοέλο και ξεχάσαμε ή δεν διαβάσαμε ποτέ Παπαδιαμάντη. Γιατί ;

Καλός είναι και πιο σύγχρονος κι ο Σαμαράκης. Ζητείται ΕΛΠΙΣ.

 

Μήπως σήμερα είναι η ευκαιρία μας να κάνουμε μια στροφή; Μια στροφή επιλέγοντας από την παράδοση και τον πολιτισμό μας αυτό που θα μας επιτρέψει και σε μας τους ίδιους και στα παιδιά μας, να κοιτάμε όλους τους ξένους και να μην ντρεπόμαστε πια, που είμαστε Έλληνες και χρωστάμε παντού; Να μην καμαρώνουμε μόνο για τον πολιτισμό των προγόνων μας αλλά να τον αναπτύξουμε, να τον λαμπρύνουμε.

 

Μια φίλη που το παιδί της σπουδάζει σε Ευρωπαϊκή χώρα μου είπε ότι όταν λες πως είσαι Έλληνας και θες να νοικιάσεις σπίτι, για παράδειγμα στο Λονδίνο, δε ζητούν ένα – δύο ενοίκια μπροστά αλλά επτά! Μάλλον οι πληροφορίες των ξένων για την οικονομία μας θα είναι πιο απογοητευτικές, από αυτά που μας σερβίρουν στα δελτία των οκτώ.

 

Παρακολουθώντας το Δ.Σ.Ιστιαίας – Αιδηψού προβληματίστηκα για τον τρόπο που προτείνονται και αυτές οι ελάχιστες θέσεις εργασίας. Οι πτυχιούχοι πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, μπορούν να βρουν ευκολότερα δουλειά (!) και γι αυτό ο Δήμος ζητά Δ.Ε. (Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) και Τ.Ε. (Τεχνολογικής Εκπαίδευσης).

 

Από το «Μπουραντόσημο» που κάποτε  ο Παντελής Αγγέλλου ως Νομαρχιακός Σύμβουλος πειθαρχώντας κομματικά ψήφισε, το «ξαναβάφτισε» στο Δ.Σ. της προηγούμενης Παρασκευής, ενώ το καταψήφισε ως «Ζαχαρόσημο». Για όσους δεν κατάλαβαν εννοούμε το παράβολο που πρέπει να πληρώνει ο κάθε πολίτης ανάλογα, σε διάφορες  συναλλαγές του με την Πολεοδομία. Γιατί δεν το εγκρίνει τώρα άραγε; Η κομματική πειθαρχία δεν είναι απαραίτητη πια; Ή φίλε Παντελή παίρνεις πίσω ότι υποστήριζες χτες;

Η αλήθεια είναι πως είσαι πιστός στη γραμμή, που το κόμμα σου ακολουθεί. Άλλα το πρωί, άλλα το μεσημέρι κι άλλα το βράδυ.

 

Αρκετούς προβλημάτισε η ανοικτή επιστολή του Προέδρου της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών Χ.Φαράντου. Άλλοι εκφράστηκαν κι άλλοι όχι. Μια ματιά από μακριά, ίσως βλέπει πιο καθαρά μερικά πράγματα. Η κοντινή όραση μερικές φορές μεγεθύνει τις λεπτομέρειες ενώ μας κάνει να χάνουμε το σύνολο και την ουσία του.

Πρόβλημα μεγάλο δημιουργείται στις διασταυρώσεις, όταν τοποθετούνται οι κάδοι σε σημεία που εμποδίζουν την ορατότητα των οδηγών. Κάτι τέτοιο συμβαίνει στην πρώτη στροφή μετά το γήπεδο και συγκεκριμένα στο δρόμο που οδηγεί στο κατάστημα Αποστόλου.

 

Δεν καλύπτουμε το πρόβλημα κύριοι. Το λύνουμε. Δε βάζουμε αμφίβολου αισθητικού κάλλους φωτογραφίες για να κρύψουμε την ημιτελή επί εικοσαετία πρόσοψη του Δημαρχείου. Δικαιολογημένα ο κ. Πετσής έκανε παρέμβαση για να αναλάβουν αρχιτέκτονες να καταθέσουν μια ολοκληρωμένη πρόταση για αυτή την αισθητική παρέμβαση.

Σωστά πρότεινε ο Δήμαρχος να γίνει ένα πάρκο μπροστά από το …χάλι της εισόδου του Δημαρχείου στην Ιστιαία. Πάνω από εικοσαετία έχει περάσει και η εγκατάλειψη βρωμάει περισσότερο κι από τον προβληματικό βόθρο. Αν βάλουν λουλούδια θα υπάρχει τουλάχιστον και δωρεάν …λίπασμα!

Υποσχετικοί τίτλοι είναι τα ομόλογα. Αυτά που αγόρασε η Γερμανία και η Γαλλία και συνδεσαν την οικονομία τους με τη δική μας.Έτσι αυτή τη στιγμή κινδυνεύουν και όσοι επενδυτές εμπιστεύτηκαν και «δάνεισαν» το Ελληνικό κράτος με τις περιουσίες τους. Όταν εμείς απλά αναφερόμαστε σε κούρεμα των ομολόγων, από την πλευρά μας σημαίνει μικρότερο κομμάτι χρέους να ξεπληρώσουμε κι απ’ την άλλη πλευρά ότι κάποιοι χάνουν κατά το ίδιο ποσοστό τα χρήματά τους. Οι υποχρεώσεις μας τεράστιες και το πρόβλημα άλυτο γιατί δεν είναι δυνατό να περικοπούν κι άλλο μισθοί συντάξεις επιδόματα κι ότι άλλο εισπράτταμε. Το ταμείο των νοικοκυριών πλέον εξαντλήθηκε.

Βέβαια εδώ στην Ιστιαία, μάλλον εμείς οι Ξηροχωρίτες ή δεν καταλαβαίνουμε από κρίση, ή ακόμη προσπαθούμε να προστατέψουμε την εικόνα του «κάποιου».

Εμείς είμαστε και κανένας άλλος! Όμως τα πράγματα αγαπητοί μου συμπολίτες, έφτασαν στο αμήν. Το να μην εκδηλώνουμε το πρόβλημα και σε μέρα απεργίας και «μηδενικού τζίρου» να «φισκάρουμε» τις καφετέριες, λες και κάναμε κοπάνα απ’ το σχολείο, δεν είναι αντιμετώπιση. Το πρόβλημα –δυστυχώς- υπάρχει και το ξέρουμε πολύ καλά. Ο κάθε ένας μας, όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού του, γνωρίζει το βουνό που πρέπει ν’ ανέβει. Δεν το λέει αλλά το ξέρει. Τα πράγματα σκούρυναν πολύ. Δε γίνεται να προβληματιζόμαστε μόνο με τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα και οι εγκάθετοι. Ελλάδα είμαστε και ‘μείς.

Ένα Ξηροχώρι με «σπασμένες δουλειές», που μέρα με τη μέρα χάνει τις Υπηρεσίες του, τα νειάτα του και μένει να παριστάνει, ότι όλα είναι καλά. Μια Αιδηψός που ψάχνει απ’ τα αποκαίδια του Ιαματικού τουρισμού να κρατηθεί. Ένα Μαντούδι που η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο. Μια Λίμνη που νοσταλγεί τις παλιές της ναυτικές δόξες κι ένα Προκόπι που περιστρέφεται μόνο γύρω απ’ το Θρησκευτικό Τουρισμό. Η Εύβοια έχει όλους εμάς κι είμαστε αρκετοί. Πρέπει να ενεργοποιηθούμε.Να βάλουμε κάτω μυαλό και φιλότιμο να σηκωθούμε όρθιοι. Από την Κεντρική Πολιτεία δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε. Μόνοι μας ότι καταφέρουμε.

Τέρμα οι απο μηχανής θεοί! Θα ζευτούμε μόνοι μας ξανά τ’αλέτρι και θα ξαναοργώσουμε πρώτα το μυαλό και μετά τη γη μας.

Από τον  Πρόεδρο του Δ.Σ  Μαντουδίου –Λίμνης –Αγίας Άννας Χρήστο Τζαχρήστο λάβαμε την ειδοποίηση για την ακύρωση του Συμβουλίου. Γράφει συγκεκριμένα: «Σε ένδειξη συμπαράστασης στους απεργούς όλων των κλάδων της χώρας μας, η προγραμματισμένη για σήμερα συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Μαντουδίου Λίμνης Αγίας Άννας μεταφέρεται για την Δευτέρα 24 Οκτώβρη 2011 στον ίδιο χώρο και ίδια ώρα».

Ο «Παλμός» ανταποκρινόμενος στις ανάγκες των καιρών, θα δημοσιεύει δωρεάν αγγελίες, για αναζήτηση ή προσφορά εργασίας, ώστε η ενημέρωση να μην είναι εμπόδιο για την εύρεση μιας οποιασδήποτε δουλειάς.

Αφιερωμένο σε όσους και όσες γεννήθηκαν από 1950 έως το 1980

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή. Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας…

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή…

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί…

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα, για να κάνουμε κόντρες, κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι, παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους… Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε… Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα. Μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία, χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας : ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν κι εσύ είσαι από τους «παλιούς», συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: