Home > Αρθρα - Επικαιροτητα > Σε σκληρό αγώνα επιβίωσης οι «Ρετσινάδες» της Εύβοιας

Σε σκληρό αγώνα επιβίωσης οι «Ρετσινάδες» της Εύβοιας


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Στο προηγούμενο φύλλο ο «Παλμός» βρέθηκε και μίλησε με ρετσινάδες από τον Κρυονερίτη και τις Μηλιές. Σήμερα θα συμπληρώσουμε το θέμα με τον Πρόεδρο του Σωματείου Ρητινοκαλλιεργητών Νομού Εύβοιας. Στα Βασιλικά, όπου και μένει, βρήκε ο «Παλμός» τον Γιώργο Λαδογιάννη, που μόλις είχε γυρίσει από τρύγο, μιας και έχει και  κλήματα αλλά και καζάνι που αποστάζει τσίπουρο. «Από μεράκι ξεκίνησα και τελικά βρέθηκα να εμπορεύομαι και κρασί και τσίπουρο που φτιάχνω μαζί με τη γυναίκα μου την Ελένη» και στη συνέχεια η συνομιλία μας στράφηκε στο θέμα  «ρετσινάδες».

«Το 1969 -1970 για πρώτη φορά η δικτατορία έδωσε ενίσχυση στην παραγωγή των ρετσινάδων. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το ’93 όπου, επί Μητσοτάκη, η Ευρωπαϊκή Ένωση την απαγόρευσε. Με αγώνες που έγιναν, μετά από Ελεγκτικό Συνέδριο, με οριστική απόφαση που πάρθηκε, ξεκίνησε πάλι το Ελληνικό Κράτος να επιχορηγεί την παραγωγή μας. Στην Ελλάδα έχουμε μείνει σχετικά λίγοι παραγωγοί ρετσινιού και οι περισσότεροι για να  συμπληρώσουν τα χρόνια για τη σύνταξή τους. Στην Εύβοια σήμερα απασχολούνται περίπου χίλια άτομα και έχουμε σχεδόν το 90% της πανελλαδικής παραγωγής ρετσινιού. Κυρίως στην περιοχή από το Προκόπι και πάνω.  Στις Σποράδες έχει μείνει ένας ρετσινάς, στην Αλόννησο. Υπάρχει μικρή παραγωγή στη Χαλκιδική και στην Δυτική Αττική.

Οι τιμές που μας αγοράζουν το ρετσίνι είναι περίπου 20 λεπτά το κιλό, ενώ το κράτος μας επιχορηγεί με άλλα 65 λεπτά. Η μεγαλύτερη παραγωγή πηγαίνει στην εταιρεία «ΦΑΝΗΣ» που είναι στα Μέγαρα, αλλά υπάρχει και ο «Μιχαήλ» στο Πευκί και ο «Γιαννακός» στα Πολιτικά. Φανταστείτε πως το 1991 πουλάγαμε το κιλό στις 72 δραχμές. Φέτος ο προϋπολογισμός για εμάς είναι 2,4 εκατομμύρια ευρώ, αλλά δεν μας καλύπτει. Είχαμε μια συνάντηση στη Στροφιλιά και αποφασίστηκαν κινητοποιήσεις. Την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη πήγαμε στην Αθήνα περίπου διακόσια άτομα με μισθωμένα λεωφορεία.  Ένα λεωφορείο μας παραχώρησε ο Δήμαρχος Ανέστης Ψαρρός. Στη συνέλευση της Στροφιλιάς είχαμε καλέσει όλους τους βουλευτές του νομού μας καθώς και τους Δημάρχους Χριστοφή και Ψαρρό. Δυστυχώς παρευρέθησαν μόνο ο Γιώργος Μαρίνος από το ΚΚΕ και ο Συμεών Κεδίκογλου από το ΠΑΣΟΚ. Οι ίδιοι βουλευτές μας συνόδευσαν και στην πορεία της Αθήνας ενώ εκεί παρευρέθη και ο Ζήσης Αντωνίου,  Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου της Κατερίνας Περλεπέ.

Η πορεία έφτασε στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους όπου πήραμε τη διαβεβαίωση ότι θα βρεθούν τα χρήματα που λείπουν και θα μπουν στους κωδικούς ώστε να τα πάρουν οι ρητινοκαλλιεργητές. Στις 23 Σεπτέμβρη έστειλα  επιστολή στον υπουργό Περιβάλλοντος Γιώργο Παπαπκωνσταντίνου. Σε αυτή τη φάση είμαστε σε αναμονή της απόφασής του. Το ζήτημα είναι για περίπου πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ, για όλους μας».

 

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Η συζήτησή μας έφτασε και στο πώς παράγεται το ρετσίνι και πόσο δύσκολη είναι όλη αυτή η διαδικασία.

«Κάθε 17 ημέρες γυρνάμε τα πεύκα και τα πελεκάμε. Αυτό γίνεται μέχρι το τέλος Σεπτέμβρη. Εγώ κουβαλάω συνέχεια μαζί μου και μια αλουμινένια σκάλα για να με βοηθήσει στα ψηλότερα πελεκήματα. Χρησιμοποιούμε πάστα θειικού  οξέως στα πελεκήματα, για να βγει το ρετσίνι, με αποτέλεσμα να έχουμε εγκαύματα, να καταστρέφουμε ρούχα μας και να εισπνέουμε τις αναθυμιάσεις του. Ακόμα σκεφτείτε πως συναντάμε κάθε είδους φίδια, σκορπιούς, αράχνες. Ίσως η δουλειά μας να είναι η μοναδική που δεν έχει καμία εξέλιξη, από άποψη τεχνολογικών μέσων. Ακόμα χρησιμοποιούμε το ίδιο σκεπάρνι, όπως και οι παππούδες μας.

Η δουλειά δεν έχει μεγάλο κέρδος. Για παραγωγή δέκα τόνων ρετσίνης, θα πάρουμε εννιά χιλιάρικα συν το ταμείο ανεργίας για τέσσερις μήνες, δηλαδή συνολικά περίπου 10600 ευρώ. Για αυτούς τους δέκα τόνους θα χρειαστούν να πελεκηθούν τρείς χιλιάδες πεύκα. Υπολογίστε το ενοίκιο για αυτά τα πεύκα που είναι 600 με 1.000 ευρώ, τα σακουλάκια που αγοράζουμε για τη συλλογή του ρετσινιού, άλλα 350 ευρώ περίπου, τα πετρέλαια για τις μετακινήσεις μας. Και δεν σας έχω υπολογίσει τα μεροκάματα, μιας και τα κάνουμε οι ίδιοι.»

Να αναφέρουμε και μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την παραγωγή ρετσινιού στην Ελλάδα. Σε κείμενα του Θεόφραστου αναφέρεται για πρώτη φορά η ρητινοκαλειέργεια, τριακόσια χρόνια πριν το Χριστό. Οι μπάλες ρετσινιού που χρησιμοποιήθηκαν στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας ήταν από τα Κούντουρα Αττικής. Το υγρό πυρ των Βυζαντινών είχε σαν βασικό στοιχείο το ρετσίνι. Είναι χαρακτηριστικό ότι  το ρετσίνι δεν μπορεί να φτιαχτεί με τεχνικά μέσα. Είναι βασικό στοιχείο για την παραγωγή καλλυντικών,  βερνικιών παπουτσιών, συνθετικού καουτσούκ, κόλλες χαρτοποιίας, μελάνι τυπογραφίας, λακ μαλλιών, αποτριχωτικό κερί και τσίχλες. Στην Ελλάδα η παραγωγή του 1962 ήταν 42 χιλιάδες τόνοι, ενώ το 1997 έπεσε στους 5 χιλιάδες.

Τελειώνοντας να πούμε πως τα δάση που ρητινεύονται δεν καίγονται εύκολα. Ακόμα και αν πάρουν φωτιά, όπως έχει δείξει η πράξη χρόνων και χρόνων, η φωτιά σβήνει πάρα πολύ γρήγορα, λόγω του ότι οι ρετσινάδες ξεχύνονται στην κατάσβεση για να προστατεύσουν το εισόδημά τους. Είναι ένα παραδοσιακό επάγγελμα που κινδυνεύει με αφανισμό, αν και οι παραγωγοί ρετσίνης είναι προστάτες των δασών.

 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: