Home > Αρθρα - Επικαιροτητα > Με Παρρησία Φ. 126

There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Με όσα ακούω στα δελτία ειδήσεων καθημερινά πια από την τηλεόραση για τα νέα μέτρα, δηλαδή τις νέες περικοπές και την αγωνία, αν και πότε θα πάρουμε την επόμενη δόση, αναρωτιέμαι γιατί δεν βγήκε κανένας πολιτικός ακόμη, να μας πει ότι ντρέπεται να γυρνά από δανειστή σε δανειστή για να εξασφαλίσει την επόμενη δόση;

Γιατί δε βγήκε κανείς να μας πει ότι, αν δεν δουλέψουμε παραπάνω, αν δεν παράγουμε αποτέλεσμα, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να απεμπλακούμε από τον εγκλωβισμό μιας σάπιας κοινωνίας, που μας γαλούχησε να τρώμε από τα έτοιμα; Μιας κοινωνίας που πήρε τον αγρότη από τα χωράφια και τον έστειλε στις τράπεζες να εισπράττει επιδοτήσεις για προϊόντα που δεν παρήγαγε. Πιλοτικά προγράμματα τα λέγανε οι Ευρωπαίοι και μείς δεν καταλάβαμε ότι μας οδήγησαν στην αποχαύνωση. Μάθαμε να καθόμαστε και να κουραζόμαστε εύκολα. Να παραπονιόμαστε γιατί οι άλλοι έχουν και μείς όχι. Ποτέ δεν είδαμε και την άλλη πλευρά. Πίσω μας είναι οι γονείς και οι παππούδες μας. Όλοι αυτοί, δεν δούλεψαν οκτάωρο, ούτε πενθήμερο. Δεν είχαν κινητά, υπολογιστές, δυο – τρία αυτοκίνητα και εξοχικά. Ήξεραν όμως ότι αν δε δουλέψουν, φαί δεν έχει. Εμείς μάθαμε να περιμένουμε ποιος και πότε θα μας δανείσει, όχι πότε και αν, θα δουλέψουμε. Ας θυμηθούμε κι ας παραδειγματιστούμε. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι το ζητούμενο της χώρας μας πια.

 

 

Είναι πρόδηλο ότι κάποιοι επέλεξαν η Ελλάδα να γίνει ο …κιμάς, στην αδηφάγα κρεατομηχανή της παγκοσμιοποίησης. Δεν υπολόγισαν όμως, ότι τα κόκαλα (και των Ελλήνων είναι ιερά, αν πιστέψουμε τον Σολωμό) δεν βρέθηκε ακόμη κρεατομηχανή να τα λιανίσει.

 

Άλλο το δίκαιο των λαϊκών και άλλο το δίκαιο της Εκκλησίας. Σε κάθε περίπτωση όταν αποδίδεται είναι σαν την κάθαρση που επέρχεται στις αρχαίες τραγωδίες.

Κανείς δε γνωρίζει τι θα γίνει με το γραφείο της Δευτεροβάθμιας στην Ιστιαία. Άνοιξε και κλείνει σε χρόνο ρεκόρ. Οι αποφάσεις και ο προγραμματισμός του Υπουργείου Παιδείας και γενικά η Δημόσια Διοίκηση είναι απλά «μπάχαλο». Δεν είναι ίσως η πιο καλόηχη, αλλά δε βρίσκω πιο κατάλληλη λέξη.  Όπως όλη η χώρα, έτσι και αυτό το θέμα της Διοίκησης και της Εκπαίδευσης δυστυχώς εμφανίζουν την ίδια απαράδεκτη  κατάσταση.

 

Ένας θεσμός λειτουργούσε καλά στη χώρα κι αυτός πάει να καταργηθεί. Σχεδιάζονται Περιφερειακές και όχι Πανελλαδικές εξετάσεις και γι αυτό ορίστηκαν ήδη οι Περιφερειάρχες της Εκπαίδευσης. Δεκατρείς στον αριθμό, όσες και οι εκλογικές Περιφέρειες της χώρας. Ο Περιφερειάρχης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Στερεάς Ελλάδας είναι ο κ. Ηλίας Αργυρόπουλος. Ως εκ τούτου, αργά η γρήγορα, όλα τα κατά τόπους γραφεία κλείνουν. Μέχρι στιγμής αποψιλώνονται από το προσωπικό τους και όσοι μένουν δε μπορούν εκ των πραγμάτων να καλύψουν όλες τις ανάγκες που προκύπτουν. Γι αυτό, συνάδελφοι φροντιστές, από ολόκληρη την Βόρεια Εύβοια, μην περιμένετε να λάβετε ειδοποίηση για ανανέωση άδειας λειτουργίας του φροντιστηρίου σας. Στο γραφείο έχει μείνει μόνο η κ. Άννα Λιγνού και ο κ. Βλαστός. Θα πρέπει, όσοι ενδιαφέρονται να ανανεώσουν τις άδειές τους, να επισκεφτούν το γραφείο της Ιστιαίας, όσο ακόμη είναι ανοικτό.

Για τα σχολικά βιβλία ούτε κουβέντα. Ας πούμε ότι με τις μεγάλες τάξεις που οι πλειονότητα των μαθητών είναι εξοικειωμένοι με τους υπολογιστές και μπορούν -αν θέλουν- να «κατεβάσουν» από το διαδίκτυο και ολόκληρο το σχολικό εγχειρίδιο. Με τους μικρούς μαθητές Νηπιαγωγείου και Δημοτικού τι γίνεται; Δεν είναι που οι ασπρόμαυρες φωτοτυπίες, υποκαθιστούν τα ανύπαρκτα σχολικά βιβλία και κοστίζουν το πενταπλάσιο από τα ίδια τα βιβλία.

Είναι που, ειδικότερα στα Δημοτικά σχολεία, στις μικρότερες τάξεις, μόνο μάθημα δεν μπορεί να γίνει, σε πολλές περιπτώσεις, με «εγχειρίδιο» του μικρού μαθητή τις …φωτοτυπίες.

Πώς θα λύσει από την ασπρόμαυρη φωτοτυπία μια άσκησή του, το πρωτάκι, που του ζητάει π.χ. να ξεχωρίσει τα …κόκκινα από τα …πράσινα μπαλόνια; «Πράσινα άλογα», θα μου πείτε….

 

Θύμα της οικονομικής κρίσης και η Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών. Αν εμείς τα απλά μέλη είμαστε πιο συνεπείς, με τις ετήσιες συνδρομές μας, μήπως θα βοηθούσαμε να συνεχιστεί το επί μακρόν μεγάλο πολιτιστικό έργο που προσφέρεται;

 

Λαθρανάγνωσης το …ανάγνωσμα. Το είδα με τα μάτια μου. Δευτέρα βράδυ κάθομαι με την κόρη μου σε καφέ της πλατείας της Ιστιαίας και ένας αναγνώστης που θέλει να ενημερωθεί ανοίγει το μανταλάκι του περιπτέρου και παίρνει τον «Παλμό». Διαβάζει με την ησυχία του ό,τι τον ενδιαφέρει και μετά τον βάζει πάλι στην θέση του. Είναι σαν να πάμε να δοκιμάσουμε για παράδειγμα ένα ζευγάρι παπούτσια ή ένα ρούχο να κάνουμε τη βόλτα και τη φιγούρα μας και μετά να το επιστέψουμε στο κατάστημα, χωρίς βέβαια να το αγοράσουμε. Πόσο συνηθισμένο είναι αυτό; Μήπως θα πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο και τον κόπο των άλλων για να δημιουργηθεί το όποιο προϊόν;

 

Η συναδελφική αλληλεγγύη εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Έτσι εντοπίσαμε το ζεύγος Μάρκου – Ζάχου να απολαμβάνει τον καφέ του στην Αιδηψό και όχι στην «Αίγλη» της Ιστιαίας. Στηρίζουμε τον τόπο μας και  τιμούμε όλους τους επαγγελματίες, που καθημερινά ισορροπούν να διατηρήσουν αλώβητη την επιχείρησή τους από την καταιγίδα της οικονομικής κρίσης. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα βγει ο ήλιος. Μέχρι τότε κουράγιο και …υπομονή.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: