Home > Αρθρα - Επικαιροτητα > Από τις Μηλιές μέχρι τον Κρυονερίτη… «Μέχρι χτες δίναμε δουλειές σε άλλους, σήμερα παρακαλάμε για το μεροκάματο»

Από τις Μηλιές μέχρι τον Κρυονερίτη… «Μέχρι χτες δίναμε δουλειές σε άλλους, σήμερα παρακαλάμε για το μεροκάματο»


There are no slides in this slider.



There are no slides in this slider.


Στη βδομάδα που πέρασε, ο «Παλμός» έκανε ένα απογευματινό οδοιπορικό προς Μηλιές και Κρυονερίτη, ακολουθώντας μια μαγευτική διαδρομή μετά την Μονοκαρυά. Ένα τοπίο που στην αρχή είναι γεμάτο αιωνόβια πλατάνια και στη συνέχεια, όσο αυξάνει το υψόμετρο, ένα κατάφυτο πευκοδάσος. Μια υπέροχη θέα, μας έκανε να ξεχάσουμε τη δυσκολία του δρόμου, λόγω των επαναλαμβανόμενων στροφών και σχεδόν όλων των γνωστών προβλημάτων που έχει το οδικό δίκτυο της περιοχής μας.

Σεπτέμβρης πια, το φθινόπωρο στις δόξες του και η απογευματινή δροσιά προκαλεί ευχαρίστηση, μετά τις καλοκαιρινές ζέστες.

Στα καφενεία των δύο χωριών μιλήσαμε με τους λιγοστούς κατοίκους και πώς τα φέρνουν βόλτα αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Η κοινωνία είναι πολύ μικρή εδώ και φοβούνται πως ίσως τα λόγια τους να παρερμηνευτούν από τους κακόβουλους.

Ο Τέλης μας είπε χαρακτηριστικά πως οι πιο πολύ κάτοικοι «μαζεύουν τα ρετσίνια, μία διαδικασία που είναι χρονοβόρα και δεν δίνει και μεγάλο κέρδος. Το Δημοτικό Σχολείο του χωριού έχει περίπου δέκα παιδιά, ενώ αυτά του Γυμνασίου κατεβαίνουν στην Ιστιαία με το λεωφορείο. Οι περισσότεροι εδώ είναι ηλικιωμένοι, μιας και δεν υπάρχουν δουλειές για τους νέους, οι οποίοι -κατά κανόνα- εγκαταλείπουν το χωριό».

Ο Δημήτρης συμπληρώνει ακόμα ότι «ο Κρυονερίτης έχει περίπου 200 κατοίκους. Άλλοι ασχολούνται με τα ρετσίνια και άλλοι με την οικοδομή. Όμως και η οικοδομή πλέον πέθανε και δεν υπάρχει δουλειά να δώσει στον κόσμο ένα πιάτο φαί, να βγάλει τις υποχρεώσεις του».

Ο Στάθης, περίπου τριάντα χρονών, δηλώνει: «Δουλεύω στην οικοδομή, εδώ και χρόνια. Πρώτα είχαμε δουλειές που δεν προλαβαίναμε. Δίναμε τις δουλειές μας σε άλλους. Σήμερα παρακαλάμε για ένα μεροκάματο. Η οικοδομή πια πέθανε, με όλα αυτά τα μέτρα που μας έχουν βάλει. Ο κόσμος περνάει τη μέρα του στα καφενεία, με τσίπουρο, χαρτάκι και βλέποντας ποδόσφαιρο. Καμιά φορά κατεβαίνουμε και στην πόλη για κανένα ποτό».

Στο ίδιο πνεύμα και ο Χρήστος από τις Μηλιές: «Είμαι 52 ετών και οι δύο γιοί μου δεν ζουν στο χωριό. Τι να κάνουν εδώ και πώς να τα φέρουν βόλτα; Στην Αθήνα ο ένας και ο άλλος στο εξωτερικό. Βλέπω πολλούς νέους να φεύγουν για το εξωτερικό πλέον. Δουλεύω ακόμα στα ρετσίνια, για να συμπληρώσω τα ένσημα για τη σύνταξή μου».

Από δίπλα και ο Δημήτρης συνηγορεί… «Μας κολλάνε 35 ένσημα, σε κάθε τόνο ρετσίνι που δίνουμε στον έμπορα, για να πάρουμε σύνταξη περίπου εξακόσια ευρώ σήμερα. Κάθε κιλό το πληρωνόμαστε περίπου 17 λεπτά, ενώ μέχρι πέρυσι είχαμε και επιδότηση, άλλα 60 λεπτά περίπου ανά κιλό. Φέτος το Σωματείο μας είπε, μετά από συνάντηση με τους αρμόδιους, ότι θα έχουμε 20% περικοπή της επιδότησης και του χρόνου μάλλον δεν θα υπάρχει καθόλου. Ένα πεύκο μας δίνει περίπου τρία κιλά ρετσίνι μέσα στο καλοκαίρι. Ξεκινάμε Απρίλιο με Μάιο και φτάνουμε να τα μαζεύουμε κατά τον Οκτώβριο. Στην αρχή «χτυπάμε» το πεύκο και του βάζουμε το σακουλάκι που κάνει τη συλλογή του ρετσινιού. Μετά από 17 με 18 ημέρες «ξαναπερνάμε» όλα τα πεύκα και τα ξαναχτυπάμε, ώστε να βγάζουν συνέχεια το ρετσίνι τους. Αυτό γίνεται περίπου οκτώ με δέκα φορές μέσα στο καλοκαίρι».

Ο Χρήστος μας έδωσε ακόμα πιο πολλές πληροφορίες: «Κάποιοι πελεκάνε περίπου τέσσερις με πέντε χιλιάδες πεύκα. Εγώ πελεκάω σχεδόν δυόμισι χιλιάδες. Στην αρχή, όταν φτιάχνουμε τα σακουλάκια, δουλεύουμε από το χάραμα μέχρι το δείλι. Μας παίρνει είκοσι με τριάντα ημέρες αυτή η απασχόληση. Έχουμε μαζί μας το κολατσιό και το νερό μας, ενώ εργάτες δεν πληρώνουμε. Μας βοηθάνε τα μέλη της οικογένειάς μας. Όλοι μας δουλεύουμε ουσιαστικά και στη πυροπροστασία των δασών ενώ ανοίγουμε και τους δρόμους για να μπορέσουμε να μετακινηθούμε με τα αυτοκίνητά μας».

Η Ελλάδα για μία ακόμα φορά τρώει τα παιδιά της… Τα χωριά μας ερημώνουν, κάτω από την αφόρητη πίεση της ανεργίας και της ανέχειας. Το επάγγελμα του «ρετσινά» κινδυνεύει να χαθεί. Άνθρωποι που εξαθλιώνονται και καταδικάζονται σε καθημερινή αγωνία και μόχθο για τα «προς το ζην». Και για μας, αλλά κυρίως για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Όπως μας είπε ο Χρήστος, «εμείς κάτι ζήσαμε τελικά. Με δυσκολία μεν, αλλά ζήσαμε πολλά. Τα παιδιά μας φοβάμαι πως θα ταλαιπωρηθούν πολύ και μάλλον και τα εγγόνια μας»

Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του palmosev.gr

Για τις ειδήσεις της Εύβοιας κι όχι μόνο εμπιστευτείτε το palmosev.gr



error: